2η Συνεδρίαση του νέου ΔΣ της ΕΣΠΗΤ: Μια σημαντική πρόταση για την ασφάλιση συναδέλφων

Συνεδρίασε χθες , Τρίτη 22 Ιουνίου το ΔΣ της ΕΣΠΗΤ. Αυτή τη φορά συμμετείχαν και οι εκπρόσωποι της ΔΑ-ΕΚΔ που είχαν αποχωρήσει κατά τη συγκρότηση του.

Από τα σημαντικά θέματα που συζητήθηκαν ήταν η συγκρότηση των λοιπών οργάνων της ΕΣΠΗΤ και οι αρχαιρεσίες για την ανάδειξη εκπροσώπων στο Μεικτό Συμβούλιο της ΕΣΠΗΤ το οποίο δεν μπόρεσε να συγκροτηθεί και αν λειτουργήσει κατά την προηγούμενη περίοδο. Θα σταλεί σχετική επιστολή στα μέλη μας.
Αποφασίστηκε να συμμετέχουν στο νέο Μεικτό Συμβούλιο και εκπρόσωποι των ανέργων, των συναδέλφων ππου εργάζονται με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών και όσων εργάζονταν σε συγκροτήματα τύπου και έντυπα που έχουν κλείσει (π.χ. Λυμπέρης, Επενδυτής κ.α.)

Το θέμα που απασχόλησε ιδιατέρως, λόγω του επείγοντος χαρακτήρα που επισημάναμε ως Εργάτες Τύπου αφορούσε στο νομοσχέδιο που έχει κατατεθεί στη Βουλή και στο άρθρο 20 προβλέπει την ασφάλιση δημοσιογράφων γραφείων τύπου αθλητικών ομοσπονδιών στο ΤΣΠΕΑΘ κάτιο που μέχρι σήμερα δεν προβλεπόταν.
Η πρώτη πρόταση που τέθηκε είναι στο άρθρο αυτό αν περιληφθεί και το ΤΑΙΣΥΤ κάτι στο οποίο συμφώνησαν όλα τα μέλη του ΔΣ της ΕΣΠΗΤ.
Μετά και από σχετική γνωμοδότηση της Νομικής Υπηρεσίας της ΕΣΠΗΤ κατατέθηκε προς ψήφιση πρόταση των Εργατών Τύπου βάσει της οποίας θα μπορούν να ασφαλίζονται στο ΤΑΙΣΥΤ συνάδελφοι που εργάζονται σε Γραφεία Τύπου Φορέων, Σωματείων και Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού Δικαίου -κάτω από τις ίδιες προϋποθέσεις που ισχύουν και για τα Γραφεία Τύπου των κρατικών υπηρεσιών, των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, των Δημοσίων Επιχειρήσεων, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των γραφείων τύπου των πολιτικών κομμάτων.


Η πρόταση αυτή υπερψηφίστηκε από το ΔΣ της ΕΣΠΗΤ, αλλά καταψηφίστηκε από τους εκπροσώπους της ΔΑ-ΕΚΔ


Το όλο ζήτημα είχε συζητηθεί και πριν τις εκλογές μετά από επιστολή συναδέλφου, η οποία επεσήμανε το πρόβλημα.

Ως Εργάτες Τύπου δεν ήταν δυνατόν να στηρίξουμε διακρίσεις εις βάρος συναδέλφων και να έχουμε μέλη "δυο ταχυτήτων"

Μας είναι αδύνατον να κατανοήσουμε τη λογική ότι μπορεί να ασφαλίζεται στο ΤΑΙΣΥΤ συνάδελφος που έχει διοριστεί από το Κόμμα του στο Γραφείο Τύπου του και όχι ένας συνάδελφος που εργάζεται στο Γραφείο Τύπου π.χ. του Μουσείου Μπενάκη.

Επίσης αδυνατούμε να κατανοήσουμε πως είναι δυνατόν οποιαδήποτε παράταξη που εκπροσωπεί συναδέλφους να θέτει προσκόμματα στην ασφάλισή τους στο ταμείο μας.

Τέλος στο ΔΣ συζητήθηκε το ζήτημα της συνεργασίας με το Πάντειο Πανεπιστήμιο για τη μελέτη τηςισοτρίας του περιοδικού τύπου. Για το θέμα αυτό έχει συγκροτηθεί επιτροπή που θα αναλάβει τις επαφές και την επεξεργασία σχετικών προτάσεων.

Επίσης καθώς μέλη της ΕΣΠΗΤ μετέχουν στο ΔΣ της ΟΣΔΕΛ προτάθηκε από τους Εργάτες Τύπου να γίνει σχετική ενημέρωση για τα όσα προβλέπονται σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα των συναδέλφων

ΚΣ

Η μετανάστευση στην Ελλάδα

Φίλες και φίλοι,
Στις αρχές του 2014 κυκλοφόρησε η μπροσούρα με τίτλο Η μετανάστευση στην Ελλάδα. Έντεκα μύθοι και περισσότερες αλήθειες.
Σε μια συγκυρία όπου το προσφυγικό κύμα προς την Ευρώπη (κυρίως λόγω των εξελίξεων στη Συρία και τη Βόρεια Αφρική) διογκώνεται, θεωρήσαμε απαραίτητη την αναθεώρηση της πρώτης έκδοσης.
Επανεκδόθηκε λοιπόν και κυκλοφορεί η ανανεωμένη έκδοση της μπροσούρας για τη μετανάστευση, με νέα στοιχεία και δεδομένα, αλλά και με ένα επίμετρο-σχόλιο για τις αλλαγές στη μεταναστευτική πολιτική.
Γιατί η άνοδος στην εξουσία της νέας ελληνικής κυβέρνησης, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργεί αυξημένες προσδοκίες για μια διαφορετική αντιμετώπιση του μεταναστευτικού και προσφυγικού ζητήματος. Ο δρόμος είναι δύσκολος, ωστόσο τα δείγματα γραφής της κυβέρνησης, με πιο πρόσφατο το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια της «δεύτερης γενιάς», είναι σίγουρα ελπιδοφόρα.
Το βιβλιαράκι θα διατεθεί αρχικά στο 19ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας, στις 3, 4 και 5 Ιουλίου, στην Πανεπιστημιούπολη στα Ιλίσια, στα τραπεζάκια του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Για δωρεάν αντίτυπα, επικοινωνήστε με το Παράρτημα Ελλάδας.

Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ | Παράρτημα Ελλάδας | Καλλιδρομίου 17, 10680 Αθήνα | kotini@rosalux.de, meitani@rosalux.de | rosalux.gr | τηλ. +30 210 3613769

Νομοσχέδιο κρίσιμο για συναδέλφους

 

 

Το θέμα αυτό προτείνεται για συζήτηση άμεσα στη συνεδρίαση του ερχόμενου ΔΣ:

Αυτό είναι το νομοσχέδιο όπου  μπορεί να ενσωματωθεί η διάταξη για τους επαγγελματίες δημοσιογράφους που εργάζονται στα γραφεία τύπου επαγγελματικών οργανώσεων. Kατατέθηκε στις 19 Ιουνίου στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής. Είναι η περίπτωση για την οποία έχει δοθεί και σχετική επιστολή στην ΕΣΠΗΤ. Δείτε το άρθρο 20, που είναι σχετικό με τους αθλητικούς συντάκτες:

Κατάθεση νομοσχεδίου:

«Μέτρα για την ανακούφιση των ΑμεΑ, την απλοποίηση της λειτουργίας των Κέντρων Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕ.Π.Α.), την καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής και συναφή ασφαλιστικά ζητήματα.»

 

http://www.hellenicparliament.gr/Nomothetiko-Ergo/Anazitisi-Nomothetikou-Ergou?law_id=424b3333-9056-4684-974f-a4bc01563d2f

Κώστας Στοφόρος -Εργάτες Τύπου

Υπενθυμίζω την επιστολή:

"Με την παρούσα επιστολή ζητώ να εξετάσετε τη δυνατότητα να κατατεθεί πρόταση για να  τροποποιηθεί ο νόμος 3144/2003 (ΦΕΚ 111/Α/8-5-2003) για την ασφάλιση των μελών της ΕΣΠΗΤ στο Τ.Α.Ι.Σ.Υ.Τ.,  προκειμένου να ασφαλίζονται στο Ταμείο και οι συντάκτες οι οποίοι εργάζονται σε επαγγελματικούς φορείς και σωματεία, παρέχοντας υπηρεσίες επικοινωνίας και ενημέρωσης των οικείων μελών τους και όχι μόνο.

Βάσει  του άρθρου 17. παρ. 2 του ανωτέρω νόμου, το Τ.Α.Ι.Σ.Υ.Τ. δεν προβλέπει την υπαγωγή των συντακτών, μελών της ΕΣΠΗΤ στο Ταμείο Ασφάλισης, οι οποίοι παρέχουν υπηρεσίες σε επίπεδο γραφείο τύπου για λογαριασμό ιδιωτικών επαγγελματικών φορέων και ενώσεων , σε αντίθεση με τους συναδέλφους  που εργάζονται  στα γραφεία τύπου των κρατικών υπηρεσιών, των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, των Δημοσίων Επιχειρήσεων και των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθώς και στα γραφεία τύπου των πολιτικών κομμάτων.    

Αυτά διαπίστωσα σε επικοινωνία μου με αρμόδια υπάλληλο του Ταμείου μας, όταν ζήτησα να μεταπηδήσω από το ΙΚΑ, όπου υπάγομαι το τελευταίο έτος  -ύστερα από τετραετή περίοδο ανεργίας-  στο Τ.Α.Ι.Σ.Υ.Τ. , αφού  παρέχω υπηρεσίες συντάκτη σε συνδικαλιστικό επαγγελματικό φορέα (σωματείο).

Η εν λόγω υπάλληλος με πληροφόρησε ότι ο ισχύων νόμος δεν καλύπτει περιπτώσεις όπως η δική μου και επομένως δεν δικαιούμαι για να ασφαλιστώ στο Ταμείο, αν και είμαι μέλος της ΕΣΠΗΤ για περισσότερο από μια εικοσαετία.

Συνάδελφοι,

Οι εξαιρέσεις αυτού του είδους συνιστούν καθαρή περίπτωση άνισης μεταχείρισης των συντακτών του κλάδου μας επειδή δεν νοείται,  εν έτει 2015, να εξακολουθεί να υφίσταται διαχωρισμός μεταξύ συναδέλφων οι οποίοι παρέχουν ομοειδείς υπηρεσίες, στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.   

 Επομένως προτείνω να τεθεί  ζήτημα για την τροποποίηση του ισχύοντος Νόμου προκειμένου να αρθεί η αδικία και για να δοθεί η δυνατότητα σε όλα τα μέλη που υπάγονται στις εξαιρέσεις, ώστε να θεμελιώσουν τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματά τους στο Τ.Α.Ι.Σ.Υ.Τ."

Συγκροτήθηκε σε σώμα το ΔΣ της ΕΣΠΗΤ- αποχώρηση των εκπροσώπων της ΔΑ-ΕΚΔ

Σήμερα συνεδρίασε το νέο ΔΣ της ΕΣΠΗΤ. Με την έναρξη της συνεδρίασης οι εκπρόσωποι της ΔΑ-ΕΚΔ έδειξαν ότι θα συνεχίσουν την πολιτική της οξύτητας και των προσωπικών επιθέσεων που ακολούθησαν και κατά την προεκλογική περίοδο.
Επικαλούμενοι τυπικούς λόγους για θέματα που αφορούν στο πρακτικό των εκλογών και παρά τη γνωμοδότηση του παρόντος Νομικού Συμβούλου της ΕΣΠΗΤ αποχώρησαν από τη συνεδρίαση του ΔΣ.
Μετά την αποχώρησή τους ακολούθησε η εκλογή προεδρείου
Πρόεδρος εξελέξη ο Θέμης Μπερεδήμας με 4 ψήφους υπέρ κι ένα λευκό
Γενικός Γραμματέας ο Θανάσης Αλατάς με 4 ψήφους υπέρ κι ένα λευκό
Ταμίας η Νίνα Κασιμάτη  με 4 ψήφους υπέρ κι ένα λευκό
Οργανωτική Γραμματέας η Φωφώ Πέπονα  με 4 ψήφους υπέρ κι ένα λευκό

Η θέση του Αντιπροέδρου προτάθηκε στον εκπρόσωπο των "Εργατών Τύπου" ο οποίος αρνήθηκε τη συμμετοχή στο  προεδρείο κάτι που αποτελούσε και απόφαση της παράταξης

Η θέση αυτή παραμένει κενή όπως και του Εφόρου του ΔΣ.

Στη συνέχεια συζητήθηκαν θέματα όπως:
-Η υπόθεση με τους δημοσιογράφους που φέρονται να είχαν μια ειδική σχέση με το ΔΝΤ, βάσει των καταγγελιών Ρουμελιώτη. Για το θέμα θα εκδοθεί σχετική ανακοίνωση που θα ακολουθεί αντίστοιχες αποφάσεις του ΔΣ της ΠΟΕΣΥ
-Αποφασίστηκε συμμετοχή στη συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή, 21 Ιουνίου στις 7μμ στο Σύνταγμα
-Συζητήθηκε η πρόταση συναδέλφου σχετικά με την ασφάλιση στο ΤΑΙΣΥΤ (ακολουθεί η επιτολή)*
-Ζητήθηκε σχετική ενημέρωση από τη Νομική Υπηρεσία για θέματα που αφορούν συνταξιούχους συναδέλφους
-Συτήθηκε το θέμα των συναδέλφων της ΕΡΤ που εργάζονταν στην εκπομπή του υπουργείου Εθνικής Άμυνας
-Έγινε δεκτή η πρόταση των Εργατών Τύπου (μεταφέροντας σχετική πρόταση των Αδέσμευτων Δημοσιογράφων) για τον ορισμό μέρας και τόπου που θα μπορύν οι συνάδελφοι να συνατιούνται μεταξύ τους για γνωριμία και αλληλοενημέρωση

Η επόμενη συνεδρίαση του ΔΣ ορίστηκε για την ερχόμενη Τρίτη 25 Ιουνίου στις 6.30 στα γραφεία της ΕΣΠΗΤ

ΚΣ

*Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Θέμα: Πρόταση τροποποίησης του νόμου 3144/2003 για την ασφάλιση των συντακτών στο Τ.Α.Ι.Σ.Υ.Τ.

Συνάδελφοι,

Με την παρούσα επιστολή ζητώ να εξετάσετε τη δυνατότητα να κατατεθεί πρόταση για να  τροποποιηθεί ο νόμος 3144/2003 (ΦΕΚ 111/Α/8-5-2003) για την ασφάλιση των μελών της ΕΣΠΗΤ στο Τ.Α.Ι.Σ.Υ.Τ.,  προκειμένου να ασφαλίζονται στο Ταμείο και οι συντάκτες οι οποίοι εργάζονται σε επαγγελματικούς φορείς και σωματεία, παρέχοντας υπηρεσίες επικοινωνίας και ενημέρωσης των οικείων μελών τους και όχι μόνο.

Βάσει  του άρθρου 17. παρ. 2 του ανωτέρω νόμου, το Τ.Α.Ι.Σ.Υ.Τ. δεν προβλέπει την υπαγωγή των συντακτών, μελών της ΕΣΠΗΤ στο Ταμείο Ασφάλισης, οι οποίοι παρέχουν υπηρεσίες σε επίπεδο γραφείο τύπου για λογαριασμό ιδιωτικών επαγγελματικών φορέων και ενώσεων , σε αντίθεση με τους συναδέλφους  που εργάζονται  στα γραφεία τύπου των κρατικών υπηρεσιών, των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, των Δημοσίων Επιχειρήσεων και των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθώς και στα γραφεία τύπου των πολιτικών κομμάτων.    

Αυτά διαπίστωσα σε επικοινωνία μου με αρμόδια υπάλληλο του Ταμείου μας, όταν ζήτησα να μεταπηδήσω από το ΙΚΑ, όπου υπάγομαι το τελευταίο έτος  -ύστερα από τετραετή περίοδο ανεργίας-  στο Τ.Α.Ι.Σ.Υ.Τ. , αφού  παρέχω υπηρεσίες συντάκτη σε συνδικαλιστικό επαγγελματικό φορέα (σωματείο).

Η εν λόγω υπάλληλος με πληροφόρησε ότι ο ισχύων νόμος δεν καλύπτει περιπτώσεις όπως η δική μου και επομένως δεν δικαιούμαι για να ασφαλιστώ στο Ταμείο, αν και είμαι μέλος της ΕΣΠΗΤ για περισσότερο από μια εικοσαετία.

Συνάδελφοι,

Οι εξαιρέσεις αυτού του είδους συνιστούν καθαρή περίπτωση άνισης μεταχείρισης των συντακτών του κλάδου μας επειδή δεν νοείται,  εν έτει 2015, να εξακολουθεί να υφίσταται διαχωρισμός μεταξύ συναδέλφων οι οποίοι παρέχουν ομοειδείς υπηρεσίες, στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.   

 Επομένως προτείνω να τεθεί  ζήτημα για την τροποποίηση του ισχύοντος Νόμου προκειμένου να αρθεί η αδικία και για να δοθεί η δυνατότητα σε όλα τα μέλη που υπάγονται στις εξαιρέσεις, ώστε να θεμελιώσουν τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματά τους στο Τ.Α.Ι.Σ.Υ.Τ.

  

Ένα επίκαιρο άρθρο του 2012 για τον "ταλαντούχο" κύριο Στουρνάρα

Ο "ταλαντούχος" κύριος Στουρνάρας

Έργα και ημέρες του τεχνοκράτη υπουργού στο «τιμόνι» της Εμπορικής Τράπεζας και όχι μόνο.

Του Γιώργου Τοζίδη (από το Δρόμο)

Η τοποθέτηση του κ. Ι. Στουρνάρα, ως υπουργού Οικονομίας, στην τρικομματική κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ.-ΔΗΜΑΡ αποτελεί την επιβράβευση της συνεπούς εξυπηρέτησης πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων από το συγκεκριμένο στέλεχος. Ενώ, όμως, είναι γνωστά και έχουν σχολιασθεί, ας δούμε ορισμένα από τα χαρακτηριστικά «επιτεύγματά» του:

1. Ως επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνώμων στην κυβέρνηση Σημίτη αποδέχθηκε το κλείδωμα της ισοτιμίας μετατροπής της δραχμής σε ευρώ σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά που προέκυπταν από την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, εξυπηρετώντας τα γερμανικά (κυρίως) εμπορικά συμφέροντα.

2. Ως γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ (δεξαμενή «σκέψης» του ΣΕΒ) υπερθεμάτισε για την υλοποίηση των μνημονίων, επιμένοντας ιδιαίτερα στις ιδιωτικοποιήσεις (δηλαδή, στο ξεπούλημα σε ντόπια και ξένα συμφέροντα της δημόσιας περιουσίας) και στο «άνοιγμα» των κλειστών επαγγελμάτων» (δηλαδή, στην απορρύθμιση και τη δημιουργία μονοπωλιακών καταστάσεων στους συγκεκριμένους κλάδους), δημοσιεύοντας μελέτη που «εκτιμούσε» ότι με το «άνοιγμα» θα επιτυγχανόταν αύξηση του ΑΕΠ κατά 13% σε 5 χρόνια. Μια μελέτη που προκάλεσε θυμηδία ακόμη και μεταξύ των υπερασπιστών των μνημονίων.

Υπάρχει, όμως, μια «επιτυχία» του κ. Ι. Στουρνάρα που δεν προβλήθηκε όσο της άξιζε, ούτε όταν πραγματοποιήθηκε, ούτε και σήμερα. Η επιτυχία αυτή αφορά την περίοδο που ήταν πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος στην Εμπορική Τράπεζα (2000-2004).

Το 1999 η Εμπορική τράπεζα πούλησε το μερίδιό της στην Ιονική Τράπεζα (αγοράστρια η Alpha Bank) έναντι του ποσού των 226 δισεκατομμυρίων δρχ. (περίπου 663 εκατ. ευρώ), παρά την αντίθεση των διεθνών συμβούλων (που είχε η ίδια προσλάβει) και πρότειναν τη συγχώνευση των δύο τραπεζών και τη δημιουργία μιας τράπεζας ισοδύναμης της Εθνικής.

Η τότε διοίκηση της Εμπορικής είχε ετοιμάσει ένα επιχειρηματικό σχέδιο που θα χρηματοδοτείτο από το τίμημα πώλησης της Ιονικής και θα ισχυροποιούσε σημαντικά την τράπεζα. Όμως ο κ. Ι. Στουρνάρας είχε άλλα σχέδια. Όπως προκύπτει από τους ισολογισμούς των χρήσεων 2000 και 2001, τα κεφάλαια της τράπεζας που είχαν επενδυθεί σε μετοχές εισηγμένων εταιριών στο ΧΑ αυξήθηκαν από 109,2 δισ. δρχ. (320,6 εκατ. ευρώ) το 1999 σε 195,2 δισ. δρχ. (572,8 εκατ. ευρώ) το 2000 και σε 200,4 δισ. δρχ. (588,1 εκατ. ευρώ) το 2001.

Είναι, άραγε, «σύμπτωση» ότι το 2000 το ΠΑΣΟΚ κέρδισε, οριακά, τις εκλογές με κύριο επιχείρημα την άνοδο του Χρηματιστηρίου; Η ζημιά θα αποκαλυφθεί το 2002 με τη ψήφιση του Ν. 2992/2002 που έδωσε τη δυνατότητα στις εισηγμένες να αποτιμούν τα χαρτοφυλάκιά τους στις τρέχουσες τιμές αγοράς και όχι, όπως γινόταν μέχρι τότε, στις τιμές κτήσης.

Στον ισολογισμό της χρήσης 2002, η αποτίμηση των μετοχών έχει καταρρεύσει σε 216,4 εκατ. ευρώ (73,7 δισ. δρχ.), δηλαδή μειώθηκε κατά 63%. Όπως αναφέρουν στις παρατηρήσεις τους οι ορκωτοί ελεγκτές της τράπεζας, «ποσό 542,40 εκατ. ευρώ μεταφέρθηκαν απ’ ευθείας σε μείωση του λογ/σμού «Ειδ. Αφορολ. Αποθ. Από Χρεόγραφα» που περιλαμβάνεται στο λογαριασμό Ιδίων Κεφαλαίων «Αποθεματικά».

Δηλαδή, μέσα σε δύο χρόνια, η διοίκηση του κ. Ι. Στουρνάρα «απώλεσε» στο ΧΑΑ το 82% του τιμήματος που εισέπραξε από την πώληση της Ιονικής τράπεζας, με αποτέλεσμα τη μείωση των ιδίων κεφαλαίων της τράπεζας από 2 δισ. ευρώ το 2001 σε 1,3 δισ. ευρώ το 2002.

Ατυχείς επιχειρηματικές κινήσεις; Όχι ακριβώς. Κατά την ίδια χρήση η διοίκηση Στουρνάρα θα επιλέξει να μην αναπροσαρμόσει την αξία των ιδιόκτητων παγίων της τράπεζας (Ν. 3091/2002) ώστε να μετριάσει τη μείωση των ιδίων κεφαλαίων.

Τα μειωμένα ίδια κεφάλαια της τράπεζας θα «διευκολύνουν» την είσοδο της Credit Agricole στο μετοχικό της κεφάλαιο, με αποτέλεσμα τη σταδιακή απαξίωση της Εμπορικής τράπεζας (στην οποία θα πρωταγωνιστήσει στη συνέχεια ο πολύς κ. Γ. Προβόπουλος).

Η κατασπατάληση της δημόσιας περιουσίας, η διευκόλυνση εξαγοράς της Εμπορικής τράπεζας από το ξένο κεφάλαιο ή η εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων αποτέλεσαν τα κριτήρια για την ανάληψη της θέσης του υπουργού Οικονομίας από τον κ. Ι. Στουρνάρα;

ΥΓ. Ποια από τα παραπάνω «προσόντα» του κ. Ι. Στουρνάρα ενθουσίασαν, άραγε, τη ΔΗΜ.ΑΡ;

Πέμπτη, 18 Ιουνίου, 7.30μμ: Το νεό ΔΣ της ΕΣΠΗΤ συγκροτείται σε σώμα

Σήμερα, στις 7.30 μμ θα γίνει η πρώτη συνεδρίαση του νέου ΔΣ της ΕΣΠΗΤ που προέκυψε από τις εκλογές στις 12-13/6/2015, οπότε και θα συγκροτηθεί σε σώμα. Οι Εργάτες Τύπου θα προσπαθήσουν να ενημερώνουν για τις συνεδριάσεις του ΔΣ, τα θέματα που συζητιούντια και τις απόψεις μας επ' αυτών. Σε ανοικτό διάλογο μαζί σας θα μεταφέρουμε και τις δικές σας απόψεις/ αιτήματα.

 Μια πρώτη πρόταση προς το νέο ΔΣ, μεταφέροντας την άποψη και των συναδέλφων από τους "Αδέσμευτους Δημοσιογράφους", θα είναι να καθοριστεί μια μέρα και τόπος συνάντησης μια φορά τον μήνα για όσους συναδέλφους το επιθυμούν, ώστε να γνωριστούμε καλύτερα, να συζητήσουμε, να αλληλο-ενημερωθούμε. Ελπίζουμε κάτι τέτοιο να μη θεωρηθεί δευτερεύον.

Υπενθυμίζουμε τα μέλη του νέου ΔΣ

ΝΕΑ ΚΙΝΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ

Μπε­ρε­δή­μας Θέμης,                    

Αλα­τάς Αθα­νά­σιος,                       

Κασι­μάτη Νίνα                                               

Πέπονα Φωφώ    

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ-ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ       

Ζαρίφη Μαρία                                         

Πικραμένος Πάνος                                

ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΥΠΟΥ

                

Στοφόρος Κώστας

Οριστική καταδίκη αστυνομικού για άσκηση βίας σε βάρος φωτορεπόρτερ

ΠΡΩΤΗ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ

 ΓΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΒΙΑΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ

Η Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας διαπιστώνει ότι για πρώτη φορά απονέμεται οριστικά δικαιοσύνη για άσκηση αστυνομικής βίας σε βάρος φωτορεπόρτερ.
Στις 15 Ιουνίου 2015, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών επιβεβαίωσε την ενοχή του άνδρα των ΜΑΤ που είχε χτυπήσει βίαια στο πρόσωπο τη φωτορεπόρτερ Τατιάνα Μπόλαρη κατά τις κινητοποιήσεις που είχαν γίνει τον Οκτώβριο του 2011 στο Σύνταγμα.
Παρόλο που η ποινή είναι ελαφρότερη της ποινής που είχε επιβληθεί πρωτοδίκως, η πρώτη καταδίκη ένστολου για ανάλογο περιστατικό επιφέρει σημαντικό πλήγμα στο καθεστώς ασυλίας που έχαιραν έως σήμερα τα μέλη ορισμένων αστυνομικών μονάδων.
 
Για το ΔΣ
Ο Πρόεδρος Η Γεν. Γραμματέας
Μάριος Λώλος Χριστίνα Ζαχοπούλου

Ανακοίνωση των Εργατών Τύπου για τις εκλογές στην ΕΣΠΗΤ

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Η νεότερη παράταξη του σωματείου μας, οι Εργάτες Τύπου, σας ευχαριστούμε από καρδιάς για τη μεγάλη ευκαιρία που μας δώσατε να αντιπροσωπευόμαστε στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΠΗΤ με μία (1) έδρα. Θέλουμε να σας διαβεβαιώσουμε πως θα αντιπροσωπεύσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις δικές σας ανάγκες και αγωνίες, τη δική σας "φωνή", πως θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για μια ΕΣΠΗΤ πιο συλλογική, πιο μαχητική απένανι στους εργοδότες, πιο αποτελεσματική, πιο ενωτική. Πάνω σ' αυτό περιμένουμε προτάσεις και ιδέες απ' όλους, αλλά και ενεργό συμμετοχή, ώστε να φυσήξει πραγματικά νέος αέρας στο σωματείο και να μπούμε αμέσως στη δράση για τα συμφέροντα των εργαζόμενων συντακτών!

Όσον αφορά τώρα τα αποτελέσματα των εκλογών: Είναι πέρα για πέρα θετικό το γεγονός ότι, σε τόσο δύσκολες περιόδους, αυξήθηκε η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία κατά 25%. Ακόμα κι αν, όπως φαίνεται, αυτή την αύξηση της συμμετοχής την καρπώθηκε σχεδόν αποκλειστικά μία παράταξη, οι ευθύνες είναι πολύ μεγάλες για όλους μας και σ' αυτό δεν πρέπει να λαθέψει ούτε η συγκεκριμένη, πλειοψηφούσα παράταξη, που, πέρα απ' την όποια καλή εικόνα έχει καλλιεργήσει για τον εαυτό της, οφείλει να προτείνει τρόπους για έμπρακτη και όχι μόνο "εικονική" ενίσχυση του σωματείου. Τα μέλη, και πολύ σωστά, καταδίκασαν τις πρακτικές των προσωπικών επιθέσεων και της εμμονικής "πολεμικής" συμπεριφοράς, οδηγώντας την παράταξη που επί σειρά ετών πλειοδοτεί σε αυτό με πολύ μεγάλη ποσοστιαία μείωση των δυνάμεών της. Ας βγάλουν και αυτοί οι συνάδελφοι τα συμπεράσματά τους. Παρά τη μεγάλη και εν πολλοίς απρόσμενη επιτυχία των Εργατών Τύπου, παραμένει ως ζητούμενο η συγκρότηση του αγωνιστικού πόλου της ΕΣΠΗΤ, που θα τραβήξει μπροστά όλο το σωματείο, ωστόσο με μια εντελώς καινούρια ματιά απ' ό,τι μέχρι σήμερα. Εμείς, σαν Εργάτες Τύπου, μακριά από μικρομεγαλισμούς, είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε σε αυτό το καθήκον, με μόνο γνώμονα τα συμφέροντα των εργαζομένων.

14/6/2015

Εργάτες Τύπου

Τα αποτελέσματα των εκλογών της ΕΣΠΗΤ -Μία έδρα για τους Εργάτες Τύπου

Τα απο­τε­λέ­σματα των αρχαι­ρε­σιών για την ανά­δειξη νέου Διοι­κη­τι­κού Συμβουλίου και λοι­πόν οργά­νων της ΕΣΠΗΤ που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν την Παρασκευή 12 και το Σάββατο 13 Ιου­νίου 2015,στα γρα­φεία της Ένω­σης ( Βαλα­ω­ρί­του 9) έχουν ως εξής:

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΨΗΦΙΣΑΝ:544

ΕΓΚΥΡΑ: 540 εκ των οποίων 8 λευκά

ΑΚΥΡΑ: 4

Οι Συνδυασμοί έλαβαν:

ΝΕΑ ΚΙΝΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ      271 ψήφους / 4 έδρες
                                                                                                
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ-

ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ     153 ψήφους  / 2 έδρες

                     

ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΥΠΟΥ                       34 ψήφους             / 1 έδρα                                                                                                          

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ     27 ψήφους                                                                          

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ    25 ψήφους                                                                        

ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ            18 ψήφους                                                                                                    

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ         4 ψήφους                                                                                                             

Από τον συν­δυα­σμό: ΝΕΑ ΚΙΝΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ, εκλέ­γο­νται  κατά σειρά επι­τυ­χίας, ως μέλη του Δ.Σ. οι:

Μπε­ρε­δή­μας Θέμης,                     212 ψήφους

Αλα­τάς Αθα­νά­σιος,                        171 ψήφους

Κασι­μάτη Νίνα                                                 123 ψήφους

Πέπονα Φωφώ                                103 ψήφους

και ως ανα­πλη­ρω­μα­τι­κοί οι:

Μπατή Όλγα,                                    91 ψήφους

Σπηλιοπούλου Ελένη (Νέλλη),  77 ψήφους

Ασπιώ­της Ευστά­θιος,                    54 ψήφους

Χρήστου Κων/νος-Αλέξανδρος 50 ψήφους

Από τον συν­δυα­σμό: ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ-ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ, εκλέ­γο­νται κατά σειρά επι­τυ­χίας, ως μέλη του Δ.Σ. οι:

Ζαρίφη Μαρία                                          124 ψήφους

Πικραμένος Πάνος                                   108 ψήφους

και ως ανα­πλη­ρω­μα­τι­κοί οι:

Βαλα­βάνη Βίκυ                                             71 ψήφους

Κρί­κος Σπύρος                                               67 ψήφους

Από τον συν­δυα­σμό: ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΥΠΟΥ, εκλέ­γε­ται, κατά σειρά επι­τυ­χίας, ως μέλος του Δ.Σ. ο :

Στοφόρος Κων­στα­ντί­νος                     23 ψήφους

και ως ανα­πλη­ρω­μα­τι­κός ο

Δάγλας Πάρης                                         20 ψήφους

Οι υπό­λοι­ποι συν­δυα­σμοί : ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ, ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ  και ο ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ δεν εκλέ­γουν μέλος στο ΔΣ.

Αναλυτικά, όλα τα αποτελέσματα εδώ

Ζίγκμουντ Μπάουμαν: «Δεν είναι κρίση, είναι αναδιανομή πλούτου»

Ο επίτιμος καθηγητής κοινωνιολογίας Ζίγκμουντ Μπάουμαν μιλά για την κρίση, τον καταναλωτισμό, τις μορφές αντίστασης, την ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας και το πώς βλέπει το μέλλον.

Τη συνέντευξη πήραν η Ντίνα Δαβάκη και ο Δημήτρης Μπούκας για την εφημερίδα Η Εποχή.

Η Ελλάδα και η Νότια Ευρώπη διέρχονται μια παρατεταμένη οικονομική κρίση και δέχονται συνέχεια σκληρά μέτρα λιτότητας. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτά που συμβαίνουν;

Τα μέτρα συνδέονται με τα δάνεια που ζητούνται. Είναι σημαντικό όμως να δει κανείς για ποιο σκοπό χρησιμοποιούνται τα δάνεια που δίνονται στην Ελλάδα. Αν χρησιμοποιούνται για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τότε απλά τρέφεται η ρίζα του προβλήματος και οι πολιτικές λιτότητας θα συνεχιστούν αμείωτες. Οι οικονομικές κρίσεις έχουν να κάνουν όχι με καταστροφή του πλούτου, αλλά με αναδιανομή του. Σε κάθε κρίση υπάρχουν πάντα κάποιοι που κερδίζουν περισσότερα χρήματα σε βάρος των άλλων. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, μετά την κρίση έχει παρατηρηθεί μια αργή ανάκαμψη, όμως το 93% του επιπλέον ΑΕΠ που δημιουργήθηκε, κατέληξε μόνο στο 1% του πληθυσμού.

Στα βιβλία σας έχετε πολλές φορές αναφερθεί στον καταναλωτισμό της σύγχρονης, μετανεωτερικής κοινωνίας. Σε τι βαθμό υπάρχει συμβατότητα μεταξύ καταναλωτισμού και μέτρων λιτότητας;

Μέχρι το 1970, υπήρχε μια κυρίαρχη κουλτούρα αποταμίευσης και οι άνθρωποι δεν ξόδευαν χρήματα αν δεν τα είχαν προηγουμένως κερδίσει. Μετά το 1970, και με τη συνδρομή πολιτικών όπως ο Ρέϊγκαν, η Θάτσερ και θεωρητικών όπως ο Φρίντμαν, το καπιταλιστικό σύστημα αντιλήφθηκε ότι υπήρχε παρθένο έδαφος που μπορούσε να κατακτηθεί. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ ήταν αυτή που είχε πει ότι ο καπιταλισμός αναζωογονείται μέσω νέων παρθένων περιοχών.

Αλλά προέβλεψε λανθασμένα ότι όταν το σύστημα κατακτήσει όλα τα παρθένα εδάφη θα καταρρεύσει. Αυτό που δεν προέβλεψε ήταν ότι ο καπιταλισμός θα αποκτούσε την ικανότητα να δημιουργεί τεχνητές παρθένες περιοχές και να τις κατακτά. Μία από αυτές είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν χρέη. Έτσι εφευρέθηκαν οι πιστωτικές κάρτες.

Διαμορφώθηκε λοιπόν μια κουλτούρα διαφορετική από αυτή της αποταμίευσης. Τώρα πλέον μπορούσε κανείς να ξοδεύει χρήματα που δεν είχε αποκτήσει. Η φάση μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης, που διήρκεσε από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, βασίστηκε σε αυτήν ακριβώς την πίεση για δανεισμό.

Κι όταν κανείς χρωστούσε η αντίδραση των τραπεζών δεν ήταν όπως παλιότερα, να στείλουν τον κλητήρα, αλλά το αντίθετο: έστελναν ένα πολύ ευγενικό γράμμα, με το οποίο προσέφεραν ένα νέο δάνειο για να αποπληρωθεί το προηγούμενο χρέος!

Αυτό συνεχίστηκε για τριάντα χρόνια, μέχρι που ο Κλίντον εισήγαγε τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου, που σήμαινε ότι ακόμη και οι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να καλύψουν τα έξοδά τους με τα έσοδα, μπορούσαν να πάρουν στεγαστικά δάνεια κλπ. Τελικά αυτή η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και έτσι δημιουργήθηκε η χρηματοπιστωτική κρίση.

Παρόλα αυτά, η καπιταλιστική οικονομία φαίνεται να αντέχει.

Είχαμε, για παράδειγμα, το κίνημα «Καταλάβετε τη Wall Street», το οποίο έτυχε μεγάλης προσοχής από τα ΜΜΕ σε όλον τον κόσμο. Στο μόνο μέρος που δεν έγινε αισθητό ήταν στην ίδια τη Wall Street, η οποία λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο! Και αυτό είναι το πρόβλημα.

Κυριαρχεί η ιδέα, στο μυαλό της κας Μέρκελ και των άλλων πολιτικών, ότι ο μόνος τρόπος είναι να υποστηρίζονται οι τράπεζες για να μπορούν να δίνουν περισσότερα δάνεια. Αλλά αυτή είναι μια πολύ κοντόφθαλμη πολιτική, αφού αυτή η παρθένα περιοχή του καπιταλισμού έχει πια εξαντληθεί: Οποιοσδήποτε μπορούσε να χρεωθεί, έχει χρεωθεί! Ακόμα και τα εγγόνια σας είναι ήδη χρεωμένα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Θα πληρώνουν αυτά τα τριάντα χρόνια καταναλωτικού οργίου.

Κι ενώ στην αρχή η παρθένα περιοχή των ανθρώπων που χρεώνονται απέφερε τεράστια κέρδη, βαθμιαία τα κέρδη αυτά λιγόστεψαν και τώρα είναι μηδαμινά, σύμφωνα με το νόμο της φθίνουσας απόδοσης. Αυτό που γίνεται στην Ελλάδα τώρα είναι ότι η χώρα επενδύει σε φαντάσματα, αυτό ακριβώς είναι οι τράπεζες που δίνουν δάνεια!

Ποια είναι η διέξοδος, αν, όπως είπατε σε μια ομιλία σας, «έχει το μέλλον Αριστερά»;

Μού ζητάτε να απαντήσω ένα ερώτημα το οποίο πολύ πιο έξυπνοι άνθρωποι, όπως ο Στίγκλιτς, δυσκολεύονται να απαντήσουν.Είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν ριζικές λύσεις. Κι εκείνο που με ανησυχεί, είναι ότι μεταξύ των πολιτικών θεσμών που έχουμε στη διάθεση μας, δεν υπάρχει ούτε ένας που να είναι σε θέση να παράσχει μακροπρόθεσμες λύσεις. Όλες οι κυβερνήσεις υπόκεινται στους, κατά τον R.D.Laing[1], διπλούς δεσμούς, που στην περίπτωση των κυβερνήσεων, για να χρησιμοποιήσω μια αναλογία, συνίστανται στις πιέσεις που δέχονται.

Από τη μία για να επανεκλεγούν πρέπει να αφουγκράζονται τα αιτήματα του λαού, εκούσια ή ακούσια, και να υποσχεθούν την ικανοποίησή τους. Από την άλλη, όλες οι κυβερνήσεις, δεξιές και αριστερές, αδυνατούν να τηρήσουν τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις λόγω των χρηματιστηρίων και των τραπεζών. Για παράδειγμα, όταν η κυρία Μέρκελ και ο κύριος Σαρκοζί συναντήθηκαν μια Παρασκευή να διαβουλευτούν για το μνημόνιο της Ελλάδας, έλαβαν και κοινοποίησαν κάποιες αποφάσεις, και έτρεμαν όλο το σαββατοκύριακο μέχρι να ανοίξουν τα χρηματιστήρια τη Δευτέρα.

Δεν ξέρω αν η άποψη του Laing είναι σωστή ή λάθος ως προς την οικογένεια, αλλά θεωρώ ότι έχω δίκιο όταν υποστηρίζω πως ισχύει στην περίπτωση των κυβερνήσεων.Ο κόσμος ψηφίζει από απογοήτευση. Εχουμε ολοένα και πιο συχνές εναλλαγές Δεξιάς και Αριστεράς. Στα πλαίσια της ίδιας κρίσης, ο αριστερός Θαπατέρο ηττήθηκε από τον δεξιό Ραχόι στην Ισπανία, ενώ στη Γαλλία ο δεξιός Σαρκοζί αντικαταστάθηκε από τον σοσιαλιστή Ολάντ.

Αυτό ακριβώς εννοώ με τον όρο διπλοί δεσμοί. Από τη μία η πίεση του εκλογικού σώματος και από την άλλη το παγκόσμιο κεφάλαιο, χρηματιστήρια, τράπεζες, επενδυτές, που υπερβαίνουν οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Μέχρι και οι ΗΠΑ είναι καταχρεωμένες. Φαντάζεστε να ζητήσουν οι δανειστές της αμερικανικής κυβέρνησης άμεση εξόφληση του χρέους; Η αμερικανική οικονομία θα καταρρεύσει εν ριπεί οφθαλμού. Σε συνθήκες διπλών δεσμών, τόσο στην ψυχολογία όσο και στην μακροοικονομία, δεν υπάρχει επιτυχής διαφυγή. Πρέπει να αλλάξει το σύστημα εκ βάθρων και αυτό χρειάζεται χρόνο.

Ναι, χρειάζεται ριζική λύση. Ποιά η γνώμη σας για τα κινήματα στη Νότια Ευρώπη; Εμείς ελπίζουμε πως τα κινήματα βάσης φαίνονται να ενισχύονται ολοένα. Είναι η πρώτη φορά, που στην Ελλάδα παρατηρούνται ομοιότητες με τα μέσα της δεκαετίας του ’70, μετά την πτώση της δικτατορίας. Υπάρχει συσπείρωση των πολιτών και νομίζουμε πως είναι πολύ καλός οιωνός και ελπιδοφόρος.

Είναι η μόνη ελπίδα. Στο «Ημερολόγιο μιας κακής χρονιάς» ο Νοτιοαφρικανός συγγραφέας Κούτσι επανεξετάζει τις βασικές αρχές που διέπουν τη σκέψη μας, τα θεμέλια του στοχασμού μας, που θεωρούνται δεδομένα. Ο αρχαίος ελληνικός όρος είναι «δόξα» και υποδηλώνει τις ιδέες με βάση τις οποίες σκεπτόμαστε, που όμως δεν αμφισβητούμε (ΣτΜ «δοξασία» στα νέα ελληνικά).

Μας διευκολύνουν να κατανοήσουμε τι γίνεται γύρω μας ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε, αλλά δεν υπόκεινται σε έλεγχο. Τις αποδεχόμαστε σιωπηρά.  Ο Κούτσι τις θέτει σε αμφισβήτηση. Και λέει λοιπόν: «Αν θέλουμε πόλεμο, τον έχουμε. Αν επιθυμούμε ειρήνη, μπορούμε να την αποκτήσουμε. Αν αποφασίσουμε πως τα έθνη πρέπει να δρουν σε καθεστώς ανταγωνισμού και όχι φιλικής συνεργασίας, αυτό θα γίνει». Επομένως, κάθε αλλαγή είναι εφικτή.

Είναι θέμα πολιτικής βούλησης…

Στη θέση των ιδιωτικών επιχειρήσεων, μπορούμε να έχουμε συνεταιρισμούς. Oταν έκανα τη διατριβή μου για υφηγεσία στο LSE, το θέμα μου ήταν η κοινωνιολογική ανάλυση του βρετανικού εργατικού κινήματος. Πώς από την παρακμή του στο τέλος του 19ου αιώνα εδραιώθηκε και απέκτησε ισχύ τον 20ο. Δεν έγινε χάρη στις τράπεζες, ούτε χρηματοδοτήθηκε από ιδρύματα. Ενισχύθηκε όμως από το συνεταιρισμό καταναλωτών Ροτσντέιλ, που ήταν ο πρώτος συνεταιρισμός το 19ου αιώνα. Τα μέλη του αποφάσισαν να σταματήσουν να αγοράζουν από τα μαγαζιά, να μην πληρώνουν τους κεφαλαιούχους, αλλά να διανέμουν τα έσοδα του συνεταιρισμού στα μέλη του και στις τοπικές κοινότητες. Ο Ροτσντέιλ δεν ήταν ο μόνος, υπήρχαν κι άλλοι.

Υπήρχαν τα ταμεία αλληλοβοήθειας, που με μια μικρή συνδρομή, τα μέλη σε περίπτωση δυσκολίας μπορούσαν να δανειστούν χρήματα και να μην καταφύγουν στην τράπεζα. Αυτά τα ταμεία δεν ήταν κερδοσκοπικά. Επομένως δεν είναι αποκύημα της φαντασίας του Κούτσι, αλλά εφικτό το να γίνουν αλλαγές. Προΰποθέτουν όμως επανάσταση στο επίπεδο της κουλτούρας και νοοτροπίας.

Στην Ελλάδα της κρίσης υπάρχουν παρόμοιες πρωτοβουλίες των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, που παρακάμπτουν το μεσάζοντα και αγοράζουν από τους παραγωγούς και πωλούν σε τιμές κόστους απευθείας στους καταναλωτές. Μόνο έτσι μπορούν να αντεπεξέλθουν οι πολίτες , των οποίων η αγοραστική δύναμη έχει μειωθεί στο μισό από τις αλλεπάλληλες περικοπές. Πρόκειται για έγκλημα…

Αν τελικά η αλλαγή νοοτροπίας έχει αρχίσει, είναι μια αργή και μακροπρόθεσμη διαδικασία, που πρέπει να υπερνικήσει ισχυρότατους αντιπάλους. Ετσι όταν μιλάμε για λύσεις, το μείζον πρόβλημα δεν είναι το να βρούμε το τι είναι αναγκαίο να γίνει. Σ’ αυτό εύκολα μπορούμε να πετύχουμε σύγκλιση απόψεων. Το θέμα είναι το ποιός θα το κάνει.

Μήπως οι αγανακτισμένοι πολίτες;

Σίγουρα όχι τα πολιτικά κόμματα, οποιασδήποτε απόχρωσης. Ούτε οι κυβερνήσεις, που δεν ελέγχουν την οικονομία, οι δυνάμεις τις οποίας είναι παγκόσμιες. Τα κράτη είναι εξ ορισμού υποχρεωμένα να δρουν στα πλαίσια της επικράτειάς τους. Η οικονομία δεν ασχολείται πλέον με το τοπικό επίπεδο, τη νομοθεσία του τόπου, τις προτιμήσεις ή σύστημα αξιών των κατοίκων του. Μόλις διαπιστωθεί σύγκρουση, παίρνουν τα laptop, τα i-pad και i-phones και μετακομίζουν σε χώρες σαν το Μπανγκλαντές, όπου βρίσκουν απρόσκοπτη πρόσβαση σε εργατικά χέρια που κοστίζουν 2 δολάρια τη μέρα.

Υπάρχει αυτό που ο Ισπανός κοινωνιολόγος Μανουέλ Καστέλς αποκαλεί «χώρο των ροών» (space of flows). Εκατομμύρια δολλάρια μεταφέρονται ελεύθερα, με το πάτημα ενός πλήκτρου στον υπολογιστή. Έτσι λοιπόν, από τη μια μεριά έχουμε την εξουσία που είναι απελευθερωμένη από τον πολιτικό έλεγχο, και από την άλλη έχουμε την πολιτική, που συνεχώς πάσχει από έλλειμα εξουσίας, μια και η εξουσία εξατμίζεται στον χώρο των ροών.

Εννοείτε ότι η πολιτική είναι τοπική, ενώ η εξουσία παγκόσμια…

Ακριβώς. Και ο πιο αδύναμος κρίκος δεν είναι η κοινότητα, η πόλη ή οποιαδήποτε άλλη μορφή τοπικότητας, αλλά το ίδιο το κράτος, που είναι παγιδευμένο μεταξύ δύο πυρών, του έθνους από τη μια και των αγορών από την άλλη. Και οι πρωτοβουλίες που αναφέρατε γεννιούνται στο υπο-εθνικό επίπεδο. Οι θεσμοί του εθνικού επιπέδου (κόμματα, κυβέρνηση, βουλή κλπ.) δε μπορούν  να αντεπεξέλθουν στη διπλή αυτή πίεση.

Οι πολίτες στην προσπάθεια τους να προστατευθούν από τις επιπτώσεις αυτών των ανώνυμων δυνάμεων της αγοράς, αντιδρούν με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή οργανώνονται με γνωστούς τους, γείτονες, με όλους αυτούς με τους οποίους αντιλαμβάνονται από κοινού πως η βελτίωση του τόπου τους θα έχει θετικό αντίκτυπο σε όλους και δεν είναι ανταγωνιστικό παιχνίδι με νικητές και ηττημένους.

Γίνεται στις μέρες μας συχνά λόγος για δίκτυα…

Ξέρετε, αντιμετωπίζω τον όρο αυτον με δυσπιστία. Τα δίκτυα έχουν να κάνουν με την επικοινωνία και η επικοινωνία περικλείει ταυτόχρονα τη δυναμική της σύνδεσης και τη δυναμική της αποσύνδεσης. Προτιμώ να μιλώ για κοινότητα, γιατί αυτός ο όρος εμπεριέχει την έννοια της δέσμευσης, κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση των δικτύων. Σήμερα, μπορεί κανείς να έχει εκατοντάδες φίλους σε ένα online δίκτυο και απλά κάποια στιγμή να σταματήσει να επικοινωνεί με κάποιους, χωρίς να χρειαστεί καν να εξηγήσει γιατί ή να ζητήσει συγγνώμη.

Στις τελευταίες εκλογές στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε ποσοστό περίπου 27% για πρώτη φορά στην ιστορία. Η δέσμευσή του είναι ότι θα σταματήσει την αποπληρωμή του χρέους και τα μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί.

Από μια άποψη ήταν ευτυχής συγκυρία που η Αριστερά δε μπόρεσε να γίνει κυβέρνηση. Μπορώ να φανταστώ τη δυσκολία της θέσης της απέναντι σε πολιτικές που έχουν επιβληθεί, όχι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά από τις ανώνυμες δυνάμεις της αγοράς. Όσο ισχυρή θέληση και καλή οργάνωση και να έχουν τα κόμματα, δε νομίζω ότι μπορούν να καταφέρουν κάτι αν δεν αλλάξει το σύστημα. Όπως ανέφερα, εκείνο που παρατηρείται σήμερα, είναι η αποκοπή της εξουσίας από την πολιτική.

Ως εξουσία αντιλαμβάνομαι την ικανότητα να κάνει κανείς κάποια πράγματα. Ως πολιτική αντιλαμβάνομαι την ικανότητα να αποφασίζει κανείς τι πρέπει να γίνει. Παλιότερα, το ζητούμενο ήταν να επιβάλλει κανείς τη δική του πολιτική ατζέντα. Ήταν δεδομένο ότι το κράτος θα υλοποιούσε την όποια ατζέντα. Σήμερα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Δεν εννοώ ότι το κράτος είναι τελείως ανίσχυρο, αλλά ότι έχει περιορισμένα περιθώρια ελιγμών. Έτσι, μπορεί π.χ. να αποφασίσει ποιούς θα φορολογήσει περισσότερο, αλλά δεν έχει λόγο στα μεγάλα προβλήματα.

Όλοι οι πολιτικοί θεσμοί που δημιουργήθηκαν μεταπολεμικά, βασίζονταν στην αντίληψη ότι το κράτος είναι ικανό να διαχειριστεί την οικονομία, την άμυνα, όπως και τις πολιτισμικές νόρμες μιας κοινωνίας. Αλλά τώρα πια η ιδέα της εθνικής κυριαρχίας αποτελεί αυταπάτη, αφού δεν υπάρχει ούτε ένα έθνος που να είναι κυρίαρχο. Ακόμη και πολύ θαραλλέοι πολιτικοί, όπως ο Λούλα στη Βραζιλία, χρειάζεται να παρακολουθούν τις αντιδράσεις των αγορών όταν υιοθετούν τη μια ή την άλλη πολιτική.

Αντίθετα, κυριαρχούν τα χρηματιστήρια που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να παρακολουθούν τις ισοτιμίες των νομισμάτων κι όταν εντοπίσουν μια αδυναμία, να τη διογκώνουν μέχρι να πάρει διαστάσεις τεράστιου προβλήματος, μέσω των ΜΜΕ και της πληροφορικής, ώστε να οδηγήσουν σε πτώση των μετοχών και υποτιμήσεις και να δημιουργήσουν συνθήκες κερδοσκοπίας για το μεγάλο κεφάλαιο.

Πώς μπορεί να επέλθει η αλλαγή; Πώς είναι δυνατόν το σύστημα της αγοράς να παραμένει τόσο σταθερό σ’ένα περιβάλλον γενικής ρευστότητας, για να χρησιμοποιήσουμε δικούς σας όρους;

Όπως σάς είπα, δε βλέπω κάποια αρχή ικανή να επιβάλει κάτι διαφορετικό και πιστεύω ότι για να υπάρξει θα περάσουν δεκαετίες, δεν είναι κάτι που θε εμφανιστεί μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Η μόνη ριζική λύση που βλέπω είναι να εδραιωθεί ένας τρόπος ζωής, που θα καταστήσει το υπάρχον σύστημα έκπτωτο. Δηλαδή, να σταματήσει το σκεπτικό τού να δανείζεται κανείς για την απόκτηση αυτοκινήτου ή σε επίπεδο κρατών, το να καταφεύγουν σε δανεισμό για να μειώσουν τους φόρους για τους πολύ πλούσιους, και να υιοθετηθεί ένας τρόπος ζωής, που θα παρέχει σε κάποιο βαθμό ασφάλεια σε όλους. Σε τέτοιο περιβάλλον οι κερδοσκόποι δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα.

Δηλαδή ένας αντικαταναλωτικός τρόπος ζωής.

Ακριβώς. Το μισό πρόβλημα είναι ο υπερβολικός καταναλωτισμός της σπατάλης, που κυριαρχεί. Γι’ αυτό και κανένα επίδοξο κόμμα εξουσίας δεν υπόσχεται στους ψηφοφόρους πως θα πατάξει τον καταναλωτισμό.

Δεν μιλάμε φυσικά για λιτότητα, αλλά για αλλαγή νοοτροπίας και τρόπου ζωής, με έμφαση στην ικανοποίηση των αναγκών και όχι την ικανοποίηση των καταναλωτών. Ο κόσμος τότε δεν θα σπαταλάει χρήματα για την απόκτηση διάφορων gadgets, όπως για παράδειγμα το να αγοράζεις καινούριο κινητό, χωρίς το παλιό να έχει βλάβη…

Αυτό γίνεται γιατί οι κατασκευαστές των gadgets διασφαλίζουν ότι μόλις εισαχθεί το νέο μοντέλο μιας συσκευής τα παλιότερα θα γίνουν παρωχημένης τεχνολογίας και αυτό ακριβώς τονίζουν όταν τα διαφημίζουν. Τέτοια τεχνάσματα χρησιμοποιούν για να παγιδεύουν τους καταναλωτές.

Φυσικά. Τα διαφημιστικά κόλπα αρχίζουν από τις διαφημίσεις στην παιδική τηλεόραση, όταν π.χ. τα νέα μοντέλα αθλητικών παπούτσιών παρουσιάζονται με τέτοιον τρόπο, που κάνει τα παιδιά να αισθάνονται πως θα γίνουν ρεζίλι στο σχολείο αν εμφανιστούν με παλιότερα. Μ’αυτόν τον τρόπο ασκούνται πιέσεις από παντού και απαιτείται θάρρος και αντοχή για να αντισταθεί κανείς στον καταναλωτισμό.

Κάποιοι το κατορθώνουν και δημιουργούνται μικροί πυρήνες, όπως για παράδειγμα στην Ιταλία υπάρχει το κίνημα «slow food», που έχει εξαπλωθεί σε 160 χώρες ή το «Cittaslow», που αποσκοπεί στην επιβράδυνση του ρυθμού ζωής στα αστικά κέντρα και στη διασφάλιση της ποιότητας ζωής, αντί για την ποιότητα της κατανάλωσης. Τέτοιες πρωτοβουλίες αποτελούν «νησάκια» σε ένα αρχιπέλαγος.

Από αυτό το σημείο ως τη ριζική αλλαγή νοοτροπίας είναι μακρύς ο δρόμος.  Με παρηγορεί όμως η σκέψη πως κάθε πλειοψηφία στην ιστορία ξεκίνησε ως μειοψηφία κι έτσι το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τις κινήσεις που αναφέραμε. Δεν έχω δυστυχώς άλλο όραμα να σας προσφέρω.

Ποιός θεωρείτε ότι είναι ο ρόλος των διανοούμενων σε αυτήν την προσπάθεια;

Η διανόηση έχει γίνει κι αυτή ένα προϊόν που πωλείται και αγοράζεται και αυτό ισχύει για όλους, τόσο συντηρητικούς, όσο και προοδευτικούς. Παλιότερα, ας πούμε στη δεκαετία του ’30, υπήρχαν διανοούμενοι με κάποιο όραμα, κομμουνιστικό ή ακόμη και φασιστικό. Σήμερα οι διανοούμενοι με όραμα είναι πολύ λίγοι.

Ο Μισέλ Φουκώ έχει πει ότι δεν υπάρχουν πια ολοκληρωμένοι διανοούμενοι: οι πανεπιστημιακοί στηρίζουν τα πανεπιστήμια, οι καλλιτέχνες τα θέατρα, οι γιατροί τα νοσοκομεία, η κάθε κατηγορία τα δικά της επαγγελματικά συμφέροντα. Λείπουν οι διανοούμενοι που θα στοχαστούν με πλαίσιο αναφοράς την ανθρωπότητα ολόκληρη.

Αυτή η απουσία έχει να κάνει με τη σχετικοποίηση και την εμπορευματοποίηση της γνώσης;

Οι διαδικασίες της εμπορευματοποίησης, της απορρύθμισης, του ατομισμού χαρακτηρίζουν όλες τις πλευρές της σύγχρονης κοινωνίας. Έτσι δεν υπάρχουν πια «κέντρα βάρους», σημεία συνεύρεσης, και «εργοστάσια αλληλεγγύης». Όλα είναι σκόρπια, ρευστά. Συνεργαζόμαστε στιγμιαία για την αντιμετώπιση ενός προβλήματος και στη συνέχεια μεταπηδάμε σε κάτι άλλο, όταν βαρεθούμε, και όχι όταν το πρόβλημα έχει επιλυθεί. Δεν υπάρχει αγκυροβόλι.

Αν λοιπόν, όπως περιγράφετε και στα βιβλία σας, ζούμε πια σε ένα μεταμοντέρνο, ρευστό κόσμο, μια ρευστή μετανεωτερικότητα, ποιά θα είναι η διάδοχη κατάσταση;

Χρησιμοποιώ, όπως ίσως ξέρετε, τον όρο interregnum, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Τίτο Λίβιο για να περιγράψει την κατάσταση στη Ρώμη μετά το θάνατο του Ρωμύλου, που βασίλεψε για 37 χρόνια, όσο ήταν τότε ο μέσος όρος ζωής. Μετά το θάνατό του, ελάχιστοι Ρωμαίοι θυμούνταν τη Ρώμη πριν το Ρωμύλο. Οπότε επικρατούσε μια κατάσταση τραγικής αβεβαιότητας και έλλειψης προσανατολισμού, μέχρι να βρεθεί βασιλιάς.

Ο Γκράμσι δανείστηκε τον όρο και τον προσάρμοσε για να περιγράψει μια κατάσταση όπου οι παλιές πρακτικές δεν είναι πια αποτελεσματικές, ενώ νέοι τρόποι δεν έχουν ακόμα εφευρεθεί. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλέψουμε ποιοί θα είναι αυτοί οι τρόποι. Ίσως σε άλλα σημεία της υδρογείου να έχουν ήδη βρεθεί και να μην το γνωρίζουμε. Αυτό το μαθαίνουμε πάντα εκ των υστέρων.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα, ούτε ένα από τα γεγονότα που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας δεν είχε προβλεφθεί. Όλα αποτέλεσαν εκπλήξεις και ο κόσμος δεν μπορούσε να πιστέψει πως συνέβαιναν. Οταν μελετούσα την ιστορία του εργατικού κινήματος στη Βρετανία και έκανα έρευνα στα αρχεία της Guardian στο Μάντσεστερ, διαπίστωσα πως ούτε μια φορά μέχρι το 1870  δεν είχε γίνει αναφορά στην βιομηχανική επανάσταση, ούτε στην κοιτίδα της, το Μάντσεστερ. Ο κόσμος δεν είχε αντιληφθεί πως ζούσε τη βιομηχανική επανάσταση. Επομένως, αν τώρα ζούμε μια μετα-ρευστή επανάσταση, μόνο τα παιδιά σας θα τη συνειδητοποιήσουν.

Αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Ο συμπατριώτης σας Κορνήλιος Καστοριάδης, όταν λόγω των ριζοσπαστικών του θέσεων ερωτήθηκε αν στόχος του ήταν να αλλάξει τον κόσμο, απάντησε «Ούτε κατά διάνοια. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου να αλλάξω τον κόσμο. Αυτό που επιθυμώ είναι να αλλάξει η ανθρωπότητα από μόνη της, όπως έκανε τόσες φορές στο παρελθόν». Αυτή είναι οπτική αισιόδοξου ανθρώπου.

Την προσυπογράφετε σε τελική ανάλυση;

Δεν θα προλάβω να το δω, γιατί είναι μακροπρόθεσμο. Όμως ελπίζω ο 21ος αιώνας να είναι αφιερωμένος στην επανασύνδεση εξουσίας και πολιτικής, μέσα από συλλογική δράση και κοινούς στόχους. Η διάκριση μεταξύ αισιόδοξης και απαισιόδοξης στάσης κατά τη γνώμη μου είναι λογικά εσφαλμένη, αφού δεν εξαντλεί όλες τις πιθανότητες. Ποιός είναι ο αισιόδοξος; Όποιος πιστεύει πως ο κόσμος ως έχει εδώ και τώρα, είναι ο καλύτερος δυνατός. Ποιός είναι ο απαισιόδοξος; Αυτός που σκέφτεται πως ίσως ο αισιόδοξος να έχει δίκιο.

Υπάρχει και ο Καστοριάδης μεταξύ των δύο θέσεων, που λέει πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και έλπιζε πως κάποτε θα πραγματοποιηθεί. Όσον αφορά στο απώτερο μέλλον, η άποψη του είναι σωστή, όχι όμως όσον αφορά στο άμεσο μέλλον.

Όσο για μένα, είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος και μακροπρόθεσμα αισιόδοξος. Δεν βλέπω ριζοσπαστικές αλλαγές σύντομα, αλλά είμαι σίγουρος, πως είναι στο πρόγραμμα.

[1] Ο ψυχίατρος R.D. Laing, ορίζει ως «διπλούς δεσμούς», τα διαφορετικά αντιφατικά μηνύματα στα οποία είναι εκτεθειμένα τα μέλη της οικογένειας λόγω της ταυτόχρονης επιρροής της κοινωνίας και της οικογένειας και την ανάγκη να απαντήσουν σε πολύ συχνά παράλογες προκλήσεις για να μην τιμωρηθούν.

http://www.tilestwra.com/zigkmount-baouman-den-ine-krisi-ine-anadianomi-ploutou/