Γιορτή προφορικής ιστορίας

Με τις εκλογές στην ΕΣΠΗΤ συμπίπτει μια πολύ ενδιαφέρουσα γιορτή. Η γιορτή Προφορικής Ιστορίας που θα πραγματοποιηθεί Παρασκευή 12, Σάββατο 13 & Κυριακή 14 Ιουνίου 2015

Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50 & Σόλωνος)

Σε μια ΕΣΠΗΤ που ονειρευόμαστε η Ένωση μας θα ήταν μέρος αυτής της γιορτής. Δυστυχώς υπάρχουν παρατάξεις οι οποίες με κακώς εννοούμενο "συνδικαλισμό" δυναμιτίζουν κάθε πολιτιστική προσπάθεια που πάει να ξεκινήσει....

Αντιγράφουμε:

Δέκα Ομάδες προφορικής Ιστορίας διοργανώνουν μία μεγάλη γιορτή ώστε να δώσουν την ευκαιρία στην πόλη να μας αφηγηθεί την ιστορία της.

Την Παρασκευή το απόγευμα και όλο το Σάββατο οι παλαιότερες ομάδες θα μεταφέρουν τις εμπειρίες των αφηγητών τους για την προσφυγιά και τη μετανάστευση, την εκπαίδευση, την ψυχαγωγία και τη διασκέδαση, τα «πολιτικά» (δικτατορία Μεταξά, Πόλεμος,  Κατοχή, Αντίσταση, Χούντα, Πολυτεχνείο) αλλά και για τη σημερινή κρίση.

Το μεσημέρι του Σαββάτου θα υπάρξει ένα θεατρικό δρώμενο, το απόγευμα τα παιδιά μας θα «διδαχτούν» παλιά παιγνίδια με τη βοήθεια ειδικευμένων παιδαγωγών -και των αφηγητών μας- και το βραδάκι θα φάμε όλοι μαζί τα φαγητά που έφτιαξαν τα μέλη των ΟΠΙ, ακούγοντας μουσική.

Διοργάνωση: Ομάδες Προφορικής Ιστορίας (ΟΠΙ)

ΟΠΙΑ (Αθήνας), ΟΠΙΔΟΥ (Δουργουτίου), ΟΠΙΚ (Κυψέλης), ΟΠΙΚΟ (Κολωνακίου)

Συμμετέχουν: ΕΟΜ-ΠΙ (Ερευνητική Ομάδα Μεταπολίτευσης - ΟΠΙ, ΕΚΠΑ),

ΚΕΜΙΠΟ Καισαριανής,  ΟΠΙΔΗΧ (Δήμου Χαλανδρίου), ΟΠΙΝΙ (Νέας Ιωνίας)

Πρόγραμμα

Παρασκευή 12 Ιουνίου 2015

16:30– 17:00 Εναρκτήρια ομιλία: Τασούλα Βερβενιώτη, ιστορικός

17:00 – 18:30 Ιστορίες της πόλης ή ιστορίες για την πόλη

Συντονίστρια: Μαρία Θανοπούλου, ΕΚΚΕ

Ομάδα Ιστορικής Χαρτογράφησης Δουργουτίου, Ιστορία επί χάρτου : Καρφιτσώνοντας μαρτυρίες και γεγονότα στο ανάγλυφο μιας γειτονιάς

ΟΠΙΔΟΥ, «Μια πόλη μαγική»

18:30 – 19:00 Διάλειμμα

19:00 – 21:30 Μετακινήσεις και Μεταναστεύσεις: συνέχειες και ασυνέχειες στον αστικό χώρο

Συντονίστρια: Ρωξάνη Καυταντζόγλου, ΕΚΚΕ

ΟΠΙΑ, «…και γεννιέται η Αθήνα των πέντε εκατομμυρίων. Η χωροταξία των ανθρώπων και ο κόσμος της εργασίας

ΟΠΙΔΟΥ, Από την παράγκα στην πολυκατοικία. Προσφυγιά και μετανάστευση

ΚΕΜΙΠΟ, Καισαριανή 1922-1945

ΟΠΙΚ, Είμαστε όλοι μετανάστες: διαδρομές προς, από και πέρα από την Κυψέλη

Σάββατο 13 Ιουνίου 2015

10:00 – 11:30 Κρίση: αφηγήσεις και μεταλλαγές

Συντονιστής:  Γιώργος Θεοδωρίδης, ΕΚΠΑ

ΟΠΙΚ, Το αφήγημα της κρίσης και οι αφηγήσεις του στην Κυψέλη

ΟΠΙΚΟ, Η εποχή της κρίσης στο Κολωνάκι. Ανθρώπινες ιστορίες και αστικές μεταμορφώσεις

11:30 – 12:00 Διάλειμμα

12:00 – 14:30 Πολιτικές μνήμες και χαράξεις στην Αθήνα

Συντονίστρια: Βασιλική Λάζου, ιστορικός

ΟΠΙΑ, Αφηγήσεις για τα «πολιτικά»: 1936-1974

ΟΠΙΚΟ, Και θυμάμαι μια μέρα ..." Μνήμες και βιώματα κατοίκων του Κολωνακίου από την περίοδο του Μεταξά ως τον εμφύλιο

ΟΠΙΔΟΥ, Λαϊκοί αγώνες. Πρότυπα. Παραβατικότητα

ΟΠΙΑ, «Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο…». Η εκπαίδευση μέσα από τις συνεντεύξεις μας

14:30 – 15:00 Δρώμενο

Ομάδα «όχι παίζουμε»/ UrbanDig, Dourgouti Island Hotel. Ταξίδι στη γειτονιά

15:00 – 16:00 Διάλειμμα

16:00 – 18:30 Παιχνίδια και χαρές στις γειτονιές της Αθήνας

Συντονιστής: Βαγγέλης Καραμανωλάκης, ΕΚΠΑ

ΟΠΙΔΟΥ, Χαρές, γλέντια και θεάματα στις γειτονιές της μεταπολεμικής Αθήνας: η φτώχεια θέλει καλοπέραση

ΟΠΙΑ, «Αχ, νάταν η ζωή μας  Σαββατόβραδο». Η ψυχαγωγία στην Αθήνα 1930 – 1970

ΟΠΙΚ, Η τελετουργία του φαγητού στην Κυψέλη: από την πρώτη ύλη στο τελικό προϊόν

ΟΠΙΑ, «Περάσαμε φτωχά, πλην τρισευτυχισμένα παιδικά χρόνια». Το παιγνίδι στις γειτονιές της Αθήνας

18:30 – 20:00 Παιχνίδι

«Ελάτε να παίξουμε»: ειδικευμένοι παιδαγωγοί και οι αφηγητές μας παίζουν με τα παιδιά  παραδοσιακά παιχνίδια

Ταχυδακτυλουργικά με τη συμμετοχή των παιδιών από τον αφηγητή μας Μάξιμο Τζούνιορ

20:00    Γλέντι με ζωντανή μουσική και φαγητό

Κυριακή 14 Ιουνίου 2015

11:00 – 15:30    Προοπτικές και συνέχειες της προφορικής ιστορίας: οι εμπειρίες των ΟΠΙ της Αθήνας και όχι μόνο

Συντονίστρια: Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Ανακοινώσεις νέων ΟΠΙ

ΟΠΙΔΗΧ, Το όραμα της διάσωσης της μνήμης ζωντανεύει και στο Χαλάνδρι

ΕΟΜ-ΟΠΙ, Μεταπολίτευση: Πολιτική και Προφορική Ιστορία

ΟΠΙΝΙ, Νέα Ιωνία:  μνήμες προσφυγιάς-μνήμες βιομηχανίας

ΚΕΜΙΠΟ Καισαριανής, Παρουσίαση της Ομάδας Προφορικής Ιστορίας

ΟΠΙΓΑ, Η Ομάδα Προφορικής Ιστορίας Γαλατσίου

ΟΠΙΙκ, Η Ομάδα Προφορικής Ιστορία Ικαρίας

Ανακοινώσεις παλαιότερων ΟΠΙ

ΟΠΙΔΟΥ, Γεφυρώνοντας το χθες με το σήμερα. Η ιστορία συνεχίζεται… στο Δουργούτι

ΟΠΙΚΟ, Η εμπειρία της ΟΠΙΚΟ: Προβλήματα, σκέψεις και προοπτικές για μία συλλογική προσπάθεια με συνέχεια

ΟΠΙΑ, Δύο  χρόνια μαζί στα μονοπάτια της μνήμης

ΟΠΙΚ, Προκλήσεις και προβλήματα ενός συλλογικού εγχειρήματος

Συζήτηση - Κλείσιμο

Παράλληλες δράσεις σε όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης

Προβολή video «Μια πόλη μαγική»

Κουίζ  Μυστηρίου: «Το χαμένο εργόχειρο»

Προβολή σε συνεχή ροή ηχογραφημένων και βιντεοσκοπημένων αφηγήσεων, καθώς και φωτογραφικού υλικού

Έκθεση με χάρτες και φωτογραφίες

Παρασκευή 12, Σάββατο 13 & Κυριακή 14 Ιουνίου 2015

Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50 & Σόλωνος

Προσοχή: Αναβολή της συναυλίας στη Ρεματιά, λόγω καιρικών συνθηκών

Η συναυλία της Πέμπτης στη Ρεματιά Χαλανδρίου αναβάλλεται λόγω έκτακτων πολύ άσχημων καιρικών συνθηκών. Η ΕΜΥ προβλέπει για Τετάρτη και Πέμπτη βροχές και καταιγίδες και όπως καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε, δεν μπορεί να γίνει συναυλία στις λάσπες.

Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Τετάρτη 3 Ιουνίου στις 20.00.

Πάντως την Κυριακή που μας πέρασε έγινε μια πρωτοφανής κινητοποίηση των κατοίκων για τον Καθαρισμό της Ρεματιάς: 

Αντιγράφουμε το σχετικό Δελτίο Τύπου του Δήμου Χαλανδρίου:

"Συγκινητική ήταν η προσέλευση χιλιάδων εθελοντών που την Κυριακή ανταποκρίθηκαν θετικά στο κάλεσμα του δημάρχου Χαλανδρίου και του δημοτικού συμβουλίου και συμμετείχαν ενεργά στον καθαρισμό του Θεάτρου της Ρεματιάς. Η προσέλευση ξεκίνησε στις 9.00 το πρωί και οι εθελοντές, οπλισμένοι με καπέλα, γάντια, τσουγκράνες, σκαλιστήρια και σακούλες σκουπιδιών, μάζεψαν, καθάρισαν και φύτεψαν περισσότερα από 100 δέντρα και θάμνους υπό τους ήχους του σαξόφωνου του Τάκη Πατερέλη και μελών της θεατρικής ομάδας ΡΟΔΑ. Παράλληλα οι μικροί μας φίλοι ζωγράφισαν το δικό τους ιδανικό θέατρο με τη βοήθεια καλλιτεχνών.

Πολίτες από το Χαλάνδρι και τους γειτονικούς δήμους, άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού, δεκάδες παιδιά έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα υπέρ του δημόσιου χώρου. Όλοι εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους στη δημοτική αρχή και δήλωναν τη διάθεσή τους να βοηθήσουν με όλες τους τις δυνάμεις. Φανερή ήταν και η οργή για τον εμπρησμό του θεάτρου.

Στο χώρο του Θεάτρου βρέθηκαν ο αναπληρωτής υπουργός πολιτισμού Νίκος Ξυδάκης, ο Αντιπεριφερειάρχης Βορείου Τομέα Αθηνών Γιώργος Καραμέρος, ο νέος πρόεδρος της ΕΡΤ Διονύσης Τσακνής, ο δήμαρχος Νέας Φιλαδέλφειας Άρης Βασιλόπουλος και οι αντιδήμαρχοι του Δήμου, ο δήμαρχος Αγ. Παρασκευής Γ. Σταθόπουλος, ο επικεφαλής της παράταξης «Ενότητα Ανατροπή και Έργο για το Μαρούσι» Λ. Μαγιάκης και άλλοι δημοτικοί σύμβουλοι, οι περιφερειακοί σύμβουλοι Φώτης Χρυσικός, Πέτρος Δαμιανός, Καλλιόπη Βέττα, Σοφία Κορωναίου οι οποίοι και εξέφρασαν έμπρακτα την συμπαράστασή τους συζητώντας με τον Δήμαρχο Χαλανδρίου Σίμο Ρούσσο και τους αντιδημάρχους, για την επόμενη ημέρα και τις διαδικασίες αποκατάστασης, επαναλειτουργίας και αδειοδότησης του Θεάτρου.

Παρόντες ήταν επίσης μέλη του δημοτικού συμβουλίου της πόλης καθώς και οι πρώην δήμαρχοι Κ. Πατακός, Γρ. Ζαφειρόπουλος και Γ. Κουράσης.

Ευχαριστούμε από καρδιάς τους εργαζόμενους του Δήμου, όλους τους συλλόγους της πόλης, τον ΣΠΑΠ για την ιδιαίτερη συμβολή του, την Αστυνομία, την εταιρεία Σκλαβενίτης Α.Ε., το Σωματείο Καταστηματαρχών Υγειονομικού Ενδιαφέροντος, την ομάδα Πραπόπουλου, το εργαστήριο-αναψυκτήριο Βελανιδιά και ιδιαιτέρως τους συμπολίτες μας που μας έδωσαν κουράγιο και δύναμη για το μέλλον.

Όλοι μαζί θα ξαναφτιάξουμε το Θέατρο καλύτερο.

Καλή μας αρχή!"

Kατά της βίας και του εκφοβισμού

«Σεξουαλική διαφορετικότητα. Υπό διωγμό;» είναι ο τίτλος της Ημερίδας που διοργανώνεται από την Επιτροπή Φύλου και Ισότητας του ΑΠΘ, σε συνεργασία με την Επιτροπή Φύλου και Ισότητας της Παιδαγωγικής Σχολής και θα πραγματοποιηθεί αύριο, Τρίτη 26 Μαΐου 2015 και ώρα 9.30, στο 10ο όροφο του Πύργου της Παιδαγωγικής Σχολής.

Σκοπός της Ημερίδας είναι η ανάδειξη του φαινομένου της βίας, του εκφοβισμού και διακρίσεων κατά των νέων, με βάση την ταυτότητα/ έκφραση φύλου, ή/και τον σεξουαλικό προσανατολισμό στην Ελλάδα, η καταπολέμηση του στίγματος μέσω της ευαισθητοποίησης σε θέματα που έχουν σχέση με τη σεξουαλική διαφορετικότητα και η προαγωγή ενός ουσιαστικού διαλόγου μεταξύ εκπρόσωπων της κοινωνίας των πολιτών και της Πολιτείας, για την αντιμετώπιση των διακρίσεων κατά των LGBTQI ανθρώπων, με έμφαση στους νέους και στις νέες.

Στόχος της ενότητας για τον “Ομοφοβικό και Τρανσφοβικό Εκφοβισμό στην Εκπαίδευση’’ είναι, σύμφωνα με τους διοργανωτές, να ανοίξει ένας γόνιμος διάλογος για το θέμα έτσι ώστε να συμπεριληφθεί στη συζήτηση και στις πολιτικές καταπολέμησης του εκφοβισμού στην εκπαίδευση και αυτή που προέρχεται από το φερόμενο σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα / έκφραση φύλου. Είναι ένα εκπαιδευτικό ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί γιατί έχει επίδραση στα άτομα που τον υφίστανται, στα άτομα που το διαπράττουν, στους παρατηρητές /τριες και συνολικά το σχολείο, παρεμποδίζει το δικαίωμα στην εκπαίδευση για Όλα τα Παιδιά, είναι μια μορφή διάκρισης και αποκλεισμού και παραβιάζει την αρχή για ασφαλή σχολεία.

Στόχος της ενότητας "Διεμφυλικότητα και θέματα υγείας" είναι, σύμφωνα με τους διοργανωτές, η ανάδειξη των πολλαπλών διακρίσεων που υφίστανται στην εργασία, στην εκπαίδευση και στη πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας οι διεμφυλικοί (τρανς) άνθρωποι. Μεταφέρονται εμπειρίες των τρανς ανθρώπων στον χώρο της υγείας και καταγράφονται οι ανάγκες τους, σε σχέση με τη μετάβαση και τις διαδικασίες επαναπροσδιορισμού / επανακαθορισμού του φύλου τους.

Σύμφωνα με την Πρόεδρο της Επιτροπής Φύλου και Ισότητας του ΑΠΘ, Καθηγήτρια Δήμητρα Κογκίδου «Κρίνεται απαραίτητο να συμπεριληφθούν τα ζητήματα των έμφυλων ταυτοτήτων και της σεξουαλικότητας στην κατάρτιση και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων και να εισαχθεί επιτέλους η Σεξουαλική Αγωγή στην εκπαίδευση, τόσο ως αυτόνομο αντικείμενο, όσο και στο πλαίσιο ενός δια-θεματικού προγράμματος σπουδών ως τμήμα της καθημερινής σχολικής πρακτικής, βγάζοντας έτσι το ζήτημα της σεξουαλικότητας από την αφάνεια, τη λογοκρισία και τη σιωπή. Η σεξουαλική αγωγή θα πρέπει να έχει ως αντικείμενο την κατανόηση των βιολογικών, κοινωνικο-πολιτισμικών, ψυχολογικών και ηθικών όψεων της έμφυλης σεξουαλικής συμπεριφοράς και όχι να επικεντρώνεται μόνον στη στενή οπτική της βιολογικής αναπαραγωγικής διαδικασίας. Θα πρέπει, επίσης, να εξετάζει όλο το εύρος της σεξουαλικής έκφρασης των κοινωνιών μας, να διερευνά θέματα  που σχετίζονται με αξίες και πολιτισμικές πεποιθήσεις, έμφυλα στερεότυπα, σχέσεις εξουσίας και να εγκαταλείψει την ομοφοβία και τον ετεροσεξισμό.

Η πολιτεία είναι αναγκαίο να αντιμετωπίσει τις θεμελιώδεις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τις διακρίσεις, τη βία και τη μισαλλοδοξία που αντιμετωπίζουν οι τρανς άνθρωποι, και κυρίως να φροντίσει για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου με τη θέσπιση εύκολα προσβάσιμων διαδικασιών αλλαγής των στοιχείων αστυνομικής ταυτότητας και λοιπών εγγράφων ταυτοποίησής τους, βασισμένες στον αυτοπροσδιορισμό, χωρίς ιατρικές προϋποθέσεις, χωρίς ψυχιατρικοποίηση της τρανς κατάστασης, ή στείρωση, ή προϋποθέσεις για διαζύγιο (όπως πρόσφατα ζήτησε και η ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Διάσκεψης του Συμβουλίου της Ευρώπης με το ψήφισμα της 22ας Απριλίου 2015)».

http://www.presspublica.gr/kata-tis-vias-kai-tou-ekfovismou%CF%8D/

9η Αντιρατσιστική Γιορτή: 30 και 31 Μάη στη Γεωπονική Σχολή

Στη Γεωπονική Σχολή, το Σαββατοκύριακο 30 & 31 Μάη θα γίνει η 9η Αντιρατσιστική Γιορτή του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών και της Κίνησης "Απελάστε το Ρατσισμό" με κεντρικό σύνθημα: "Παράνομοι οι φασίστες, όχι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες"

Το Σάββατοκύριακο 30 και 31 Μάη, το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών και η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» μας καλούν στην 9η Αντιρατσιστική Γιορτή που θα γίνει φέτος στην Γεωπονική Σχολή (Ιερά οδός). Μια μεγάλη συνάντηση συνύπαρξης αλληλεγγύης και κοινού αγώνα ντόπιων και μεταναστών/προσφύγων, με συναυλίες, συζητήσεις, προβολές, θεατρικά δρώμενα, εκθέσεις, παιδότοπο και διεθνή κουζίνα.




Η 9η Αντιρατσιστική Γιορτή γίνεται την ώρα που η είσοδος νεοεισερχομένων προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη αντιμετωπίζεται με ξενοφοβικά αντανακλαστικά και πολεμικά μέτρα από την ηγεσία της Ε.Ε., ενώ επανέρχεται δριμύτερη η ακροδεξιά ρατσιστική ατζέντα από τα μεγάλα εγχώρια ΜΜΕ, τις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις και τους νεοναζί. Την ίδια στιγμή η απελευθέρωση μεταναστών από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η δηλωμένη πρόθεση δημιουργίας ανοιχτών δομών φιλοξενίας προσφύγων από τη νέα κυβέρνηση και η αναμενόμενη κατάθεση στη Βουλή του νομοσχεδίου για την ιθαγένεια σε παιδιά μεταναστών που γεννιούνται ή μεγαλώνουν στην Ελλάδα, δημιουργούν προσδοκίες και ελπίδες σε χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες που τα προηγούμενα χρόνια αντιμετωπίστηκαν ως λαθρομετανάστες που έπρεπε να υποστούν τα πάνδεινα στα σύνορα και στην ενδοχώρα. Η κατάργηση των φυλακών τύπου Γ και τα μέτρα εξανθρωπισμού και αποσυμφόρησης του σωφρονιστικού συστήματος μαζί με εξαγγελίες ρυθμίσεων όπως το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια επαναφέρουν την δημόσια συζήτηση για τα θέματα των κοινωνικών δικαιωμάτων με όρους στοιχειώδους λογικής και δικαιοσύνης. Ταυτόχρονα η έναρξη της δίκης της Χρυσής Αυγής αποτελεί μία σημαντική εξέλιξη που μπορεί να οδηγήσει στη διεύρυνση της κοινωνικής και πολιτικής απομόνωσης των νεοναζί με την παραδειγματική καταδίκη της ηγετικής ομάδας της φασιστικής συμμορίας συνεπικουρούντος του αντιφασιστικού κινήματος και της αριστεράς. Όλα αυτά θα αποτελέσουν θέματα των συζητήσεων στην 9η Αντιρατσιστική Γιορτή που θα φιλοξενηθούν ενδιαφέρουσες συζητήσεις την «Αντιμεταναστευτική και Αντιπροσφυγική προπαγάνδα των ΜΜΕ» τη δίκη της Χρυσής Αυγής και το αντιφασιστικό κίνημα», τον «Πολιτικό Γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και την ταυτότητα φύλου» καθώς και την «Ιθαγένεια στα παιδιά των μεταναστών».

Αναβαθμισμένο θα είναι και το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της 9ης Αντιρατσιστικής Γιορτής, που θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων καλλιτέχνες και μουσικά σχήματα όπως η Μάρθα Φριντζήλα και η Kubara Project, ο Σπύρος Γραμμένος, ο Ηλίας Βαμβακούσης, οι Sazman Orchestar που θα εμφανιστούν το Σάββατο 30, Μάη. Oι Ιllegal Οperation, οι Majic de Spell και ο Γιάννης Παλαμίδας, oι Σπυριδούλα και η Μάρθα Μορελεόν με την εξαιρετική latin μπάντα της θα τραγουδήσουν μαζί μας την Κυριακή 31 Μάη. Στο χώρο των προβολών, οι επισκέπτες της 9ης Αντιρατσιστικής Γιορτής θα έχουν την ευκαιρία να δουν σε πρώτη πανελλαδική προβολή τη νέα ταινία του Χρήστου Βούπουρα «7 θυμοί» που σύμφωνα με την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου βρίσκεται μέσα στην ομάδα ταινιών που θα διεκδικήσουν υποψηφιότητα για το φετινό βραβείο της Ακαδημίας. Το πολιτιστικό τμήμα της 9ης Αντιρατσιστικής Γιορτής συμπληρώνεται από εκθέσεις σκίτσου γνωστών ελλήνων σκιτσογράφων, φωτογραφίας από έλληνες και μετανάστες φωτογράφους, θεατρικά δρώμενα και πολλά χάπενινγκ. Όπως κάθε χρόνο η 9η Αντιρατσιστική Γιορτή θα φιλοξενήσει έκθεση βιβλίου, παιδότοπο, μπαρ και εξαιρετικές κουζίνες από τον κόσμο. Διοργανώνεται με την ουσιαστική συμμετοχή και στήριξη του ραδιοσταθμού 105,5 στο Κόκκινο και θα έχει σημαντικούς χορηγούς επικοινωνίας όπως η Εφημερίδα των Συντακτών και η ΕΡΤopen.
Kυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών
Κίνηση «Απελάστε το Ρατισμό»

Πρόγραμμα 9ης Αντιρατσιστικής Γιορτής
30 – 31 Μάη, στη Γεωπονική Σχολή (Ιερά Οδός)   Συζητήσεις

Σάββατο 30/5 6 μ.μ. στον LGBTQ χώρο:

«Γάμος, σύμφωνο συμβίωσης, τεκνοθεσία για τα ομόφυλα ζευγάρια – Ταυτότητα φύλου και τρανσφοβία»
Εισηγούνται η Στέλλα Μπελιά (Οικογένειες Ουράνιο Τόξο) η Άννα Κουρουπού (Σύλλογος Υποστήριξης Διεμφυλικών) και η Ιωάννα Γαϊτάνη (βουλευτίνα ΣΥΡΙΖΑ). Συμμετέχουν εκπρόσωποι των οργανώσεων: Colour Youth, Ομάδα κατά της Ομοφοβίας και της Τρανσφοβίας στην εκπαίδευση, ΟΛΚΕ, Proud Press.
Συντονίζει η Κική Σταματόγιαννη (Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό).
7 μ.μ. Από τον ρ/σ «105,5 στο Κόκκινο» στον Χώρο της Αλληλεγγύης:
«Μουσικά και μεταναστευτικά ρεύματα» με τους Μάκη Μηλάτο και Θανάση Μήνα.

7.30 μ.μ. Κεντρική Συζήτηση στον Χώρο των Εκδηλώσεων:
«Η δίκη της Χρυσής Αυγής και το Αντιφασιστικό Κίνημα»
Ομιλητές-τριες: Γρηγόρης Καλομοίρης (ΕΕ ΑΔΕΔΥ), Ελευθερία Κουμάντου (Παρατηρητήριο για την Δίκη της Χρυσής Αυγής - GDW), Αλεξάνδρα Χριστακάκη (δημοσιογράφος, 105,5 στο Κόκκινο), Γιάννης Μπασκάκης (δημοσιογράφος, Εφημερίδα των Συντακτών).
Παρεμβαίνουν: Τάκης Γιαννόπουλος (AntiNazi Zone), Κώστας Παπαδόπουλος (δημοτικός σύμβουλος «Κόντρα στο Ρεύμα» Νίκαιας – Ρέντη), Έφη Καραγιάννη (Αντιφασιστική Ομάδα Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ).
Συντονίζει ο Θανάσης Κούρκουλας (Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»)
Κυριακή 31/5
6 μ.μ. στον χώρο της Αλληλεγγύης:
«Ιθαγένεια για όλα τα παιδιά»

Ομιλητές:  Φρουμέντιους Κίνουα (ASANTE), Άουα Σάνκο ( Οργάνωση Ένωμένων Αφρικανών Γυναικών), Παιδιά 2ης γενιάς από τις Φιλιππίνες (KASAPI), Αγγελική Σεραφείμ (Ομάδα δικηγόρων για τα δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών).
Συντονίζει ο Ντμίτρι Πιβοβάρωφ (Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»)
 7 μ.μ. στον LGBTQ χώρο:
Ανοιχτή Συνέλευση με θέμα: «Φτώχεια, ανεργία και ρατσισμός στις γειτονιές της πόλης». Συμμετέχουν τοπικές κινήσεις κατοίκων, λαϊκές Συνελεύσεις, δίκτυα αλληλεγγύης και αυτοδιοικητικές κινήσεις από την Αθήνα και τον Πειραιά.

7.30 μ.μ. Κεντρική Συζήτηση στον χώρο των Εκδηλώσεων:
«Αιγαίο, Λαμπεντούζα, Αμυγδαλέζα: Η αντιπροσφυγική – αντιμεταναστευτική προπαγάνδα και ο ρόλος των ΜΜΕ»
Ομιλητές: Δημήτρης Αγγελίδης (δημοσιογράφος, Εφημερίδα των Συντακτών), Κώστας Αρβανίτης (δημοσιογράφος, 105,5 στο Κόκκινο), Νασίμ Λομανί (Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης), Έλενα Ψαρρέα (βουλευτίνα ΣΥΡΙΖΑ). Παρεμβαίνουν: Ελθήνα Αγγελοπούλου (Ανοιχτή Πόλη), Ανθή Καραγγελή (Τμήμα Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ), εκπρόσωπος της ΠΟΣΠΕΡΤ & Τούρκος Πρόσφυγας από την οργάνωση ΚΑΠΑ.
Συντονίζει η Έφη Γαρίδη από την Κίνηση «Απελάστε τον Ρατσισμό»

Συναυλίες – Θεατρικά - Δρώμενα

Σάββατο 30/5
9 μ.μ. στην Κεντρική Σκηνή: 
Συναυλία με τους:
    •    Μάρθα Φριντζήλα και Kubara Project,
    •    Σπύρος Γραμμένος με τους Βασίλη Λαγδά και Χρήστο Καλκανή,
    •    Ηλίας Βαμβακούσης,
    •    Sazman Orkestar,
    •    Μουσικό σχήμα μεταναστών από το Pakistan Cultural Club
9.30 μ.μ. στα Σκαλάκια της Γεωπονικής: 
    •    "Μάμα Τόνι" από την ομάδα πείρα(γ)μα των Φράνκα Ράμε/Ντάριο Φο σε μετάφραση και σκηνοθεσία Αγγελικής Κασόλα. Tον ομώνυμο ρόλο ερμηνεύει η Ειρήνη Μελά. Πρόκειται για αντιφασιστικό μονόλογο που γράφτηκε το 1971 και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα:

Η «Μάμα Tόνι» όταν μαθαίνει, στα 82 της χρόνια, ότι οι φασίστες περνούν και πάλι από την πόλη της, αυτή τη φορά ως εκλεγμένοι εκπρόσωποι για να εκφωνήσουν τους λόγους τους στην πλατεία, - μίας πόλης που θρήνησε πολυάριθμα θύματα στα χέρια των φασιστών- αγριεύει, σηκώνεται από την πολυθρόνα της, αρπάζει τη μαγκούρα της και ορμάει μονάχη να τους διώξει. Ο μονόλογος αυτός, σχεδόν άγνωστος, ανήκει στην περίοδο των αντιφασιστικών μονολόγων των Φο/Ράμε, βασισμένων σε μαρτυρίες και υπαρκτά πρόσωπα από την Ιταλική Αντίσταση.
Με τον χαρακτηριστικό τρόπο των Ράμε και Φο εκείνης της περιόδου, η αφήγηση στη «Μάμα Τόνι» κινείται μέσα από απανωτές εναλλαγές που αποτελούν πρόκληση για τον ηθοποιό: από το γκροτέσκο, τον αυτοσαρκασμό, τη σάτιρα, έως την ψύχραιμη κατάθεση, τη συγκινησιακή φόρτιση και την τραγικότητα. Στην προσωπική μαρτυρία της «Mama Tony» μνημονεύονται οι αγώνες, οι ελπίδες αλλά και οι νεκροί των ανταρτών, νεκροί του τότε και του τώρα που δεν μας επιτρέπουν να μένουμε άπραγοι μπροστά την εξάπλωση του φασισμού...
    •    Μουσικό σχήμα από το Mπαγκλαντές (Doel Culture Club)
    •    Xορός: Παιδιά από το Μπαγκλαντές (Doel Academy)
Από τις 11 μ.μ. Ρεμπέτικα τραγούδια από την κομπανία «Γιαβάς»
Κυριακή 31/5
9 μ.μ. στην Κεντρική Σκηνή: 
Συναυλία με τους:
    •    Illegal Operation,
    •    Μάρθα Μορελεόν & Los Del Sur,
    •    ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΤΑΚΗ (Mitsos Πουλικάκος, Β. & Ν. Σπυρόπουλος, Γ. Πιπέρης, Δ. Πολύτιμος, Π. Κατσικιώτης)
    •    Magic de Spell και Γιάννης Παλαμίδας,
    •    Pax Americana,
    •    BRAIN DRAIN – RAMONES TRIBUTE BAND (+Guests: Andrew Denison, Stavros Ex, Frank Panx and more) 
9.30 μ.μ. στα Σκαλάκια της Γεωπονικής: 
    •    Δρώμενο από τη θεατρική ομάδα του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών
    •    Χορός: «Mandela Girls» συνοδεία αφρικανικών κρουστών
Από τις 10 μ.μ. λαϊκό γλέντι με το συγκρότημα «Laika»  

Θα παρουσιαστούν οι εκθέσεις:

Πολιτικής Γελοιογραφίας

Συμμετέχουν οι σκιτσογράφοι: Τάσος Αναστασίου, Δημήτρης Γεωργοπάλης, Σπύρος Δερβενιώτης, Πέτρος Ζερβός, Γιάννης Καλαϊτζης, Μιχάλης Κουντούρης, Πάνος Μαραγκός, Βαγγέλης Χερουβείμ και Soloup

Φωτογραφίας και Βίντεο

Συμμετέχουν οι φωτογράφοι: 
Αθανασίου Νίκος, Αμπράση Αθανασία, Αρτίκος Βασίλης, Γαλανάκης Ιωσήφ, Θανόπουλος Γρηγόρης, Καλοδούκας Άγγελος, Λώλος Μάριος, Μπαράι Άγγελος, Τατιάνα Μπόλαρη , Νάννος Σπύρος, Παπαπάνος Κώστας, Σιδερίδης Δημήτρης, Φέργκιουσον Χρήστος, Χρυσοβέργης Παναγής, epoca libera   Αντιφασιστικής Αφίσας
Χώρος Προβολών
Το Σάββατο 30/1, 8 – 10 μ.μ. θα γίνει η πρώτη προβολή της ταινίας του Χρήστου Βούπουρα "7 Θυμοί". 
Πρόκειται για μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του σκηνοθέτη: Ο Πέτρος, αρχαιολόγος στο επάγγελμα, μέσα στο κέντρο τη Αθήνας, βιώνει την απογυμνωμένη ελληνική παράνοια ερχόμενος σε επαφή από επιλογή ή από σύμπτωση με ανθρώπους «διαφορετικούς». Για κάθε μια απ’ αυτές τις επαφές θα καταβάλει και ένα αντίτιμο. Άλλοτε υλικό, άλλοτε καθαρά ψυχικό – συναισθηματικό. Κάποτε και τα δύο. Το κέρδος της Εμπειρίας θα καλύψει την απώλεια; Ουμανισμός και αναζήτηση της ψυχικής ισορροπίας μέσα από έναν ρεαλισμό της καθημερινότητας.  
Συντελεστές της ταινίας:
Ηθοποιοί:
Μάξιμος Μουμούρης, Νίκος Γκέλια, Σοφία Κόκκαλη, Χάρης Φραγκούλης, Κόρρα Καρβούνη, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Βασίλης Ξενικάκης, Μουζαφέρ Ζίφλα, Νένα Μεντή, Μάγια Λυμπεροπούλου, Στέλιος Μάινας,
Μουσική: Φοίβος Δεληβοριάς
Φωτογραφία: Κωστής Γκίκας,
Μοντάζ: Μανόλης Ζεάκης,
Ήχος: Λέανδρος Ντούνης
Στον κήπο της Γεωπονικής Σχολής θα στηθούν:

Χώρος Αλληλεγγύης, με την συμμετοχή περιπτέρων δεκάδων κινήσεων αλληλεγγύης από τις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά, όπου θα συλλέγονται φάρμακα, τρόφιμα μακράς διάρκειας, ρούχα, σχολικά είδη και παιχνίδια

Χώρος LGBTQ, με τη συμμετοχή LGBTQ οργανώσεων και κινήσεων δικαιωμάτων

Δεκάδες περίπτερα μεταναστευτικών και προσφυγικών οργανώσεων, αντιρατσιστικών και αντιφασιστικών κινήσεων, παλαιστινιακών οργανώσεων, σωματείων, εντύπων και διαδικτυακών ΜΜΕ, λαϊκών συνελεύσεων, πρωτοβουλιών αντίστασης, τοπικών κινήσεων και  οργανώσεων νεολαίας
Παιδότοπος
Ο παιδότοπος θα λειτουργεί από τις 6 μ.μ. έως τις 11 μ.μ. το Σάββατο και την Κυριακή.
Το Σάββατο 30/5 στις 8 μ.μ. : Η Αγγελική Κιβωτού με την ομάδα της παρουσιάζει το παιδικό θεατρικό  «Οι περιπέτειες του Λύκου».
Την Κυριακή 31/5 από τις 6 μ.μ. : "Φτιάχνουμε παραμύθια απ' την ανάποδη" δράση για τα παιδιά με τη Στέλλα Μπελιά και τον Σπύρο Πετρίτη
Θα λειτουργήσουν βιβλιοπωλείο, διεθνής κουζίνα, ταβέρνα, και μπαρ

Στηρίζουν τα ΜΜΕ:

Ραδιοσταθμός 105,5 «Στο Κόκκινο»,
Εφημερίδα των Συντακτών &
ΕΡΤopen
Το «Ράδιο – Πορτοκαλί», διαδικτυακό ραδιόφωνο αλληλεγγύης του 105,5 «Στο Κόκκινο» θα εκπέμπει από τον χώρο της 9ης Αντιρατσιστικής Γιορτής τα απογεύματα του Σαββάτου 30/5 και της Κυριακής 31/5

Πρόσβαση/Πληροφορίες:

Με το ΜΕΤΡΟ, από τον σταθμό ΜΕΤΡΟ «Κεραμεικός» ή «Ελαιώνας». 
Η είσοδος ενίσχυσης είναι 5 Ευρώ για κάθε ημέρα και 8 Ευρώ για το διήμερο. Είσοδος Ελεύθερη για τους ανέργους, ντόπιους ή μετανάστες.

Αρκάς ...forever

...Ένα σχόλιο (!) για τον περιοδικό τύπο

Ada Colau... αυτή είναι η νέα Δήμαρχος της Βαρκελώνης

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας
www.nikosklitsikas.gr/

Η Ada Colau, ακτιβίστρια και ιδρυτής του Κινήματος των πολιτών-θυμάτων υποθηκευμένων ακινήτων (Plataforma de Afectados por la Hipoteca – PAH), με τον...
συνασπισμό Barcelona en comú, κατόρθωσε να συνενώσει διάσπαρτα κινήματα πολιτών, κοινωνικών οργανώσεων και να κερδίσει τη δημαρχία της Βαρκελώνης. 
Η  Ada Colau, με μια κινηματική εμπειρία μπόρεσε να βάλει στο ίδιο “τραπέζι” την ιστορική Aυτονομιστική αριστερά της Καταλανίας, τους Ποντέμος- Podemos (κίνημα αγανακτισμένων χωρίς ιδεολογική συγκρότηση, κυρίων οπαδοί του Σοσιαλιστικού Κόμματος), την Ενωμένη Αριστερά- Izquierda Unida (αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ), Την Πρωτοβουλία για τους Πράσινους της Καταλονίας-Iniciativa por Cataluña Verdes (προερχόμενοι κυρίως από το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της  Καταλανίας) και πολλά μικρά κινήματα πολιτών που δέχθηκαν τη μνημονιακή επίθεση.
Η Ada Colau, είχε συνεργαστεί με τις παραπάνω οργανώσεις και τα κινήματα πολιτών, όταν τεκμηρίωσε και παρουσίασε πρόταση νόμου-Λαϊκής Πρωτοβουλίας (με συγκέντρωση υπογραφών επιτρέπει το ισπανικό Σύνταγμα την κατάθεση προτάσεων νόμου από μη βουλευτές) στην ισπανική βουλή. Μια πρόταση νόμου σχετική με τα υποθηκευμένα ακίνητα. Για την συγκέντρωση των υπογραφών είχε δραστηριοποιηθεί σε όλους τους κινηματικούς χώρους κι αξίζει να σημειωθεί ότι η πρότασή της συγκέντρωσε 1.402.845 υπογραφές πολιτών σε συμβολαιογράφους και Δημοτικές Αρχές.
Η βάση συνένωσης όλων των παραπάνω πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων έγινε στις εξής αρχές: «Πραγματική δημοκρατία – Τέλος στη διαφθορά – Επανάκτηση των κοινωνικών δικαιωμάτων – Εγκαθίδρυση μιας δίκαιης οικονομίας».
Για την σύνταξη του προγράμματος διακυβέρνησης της Βαρκελώνης εργάστηκαν με ενεργή συμμετοχή περισσότεροι από  5.000 πολίτες και συλλέχθηκαν 2.000 προτάσεις από τα Συνοικιακά Συμβούλια.

 

Βέβαια, αυτή την ώρα που έκλεισαν οι κάλπες και οριστικοποιήθηκε το αποτέλεσμα, εκείνο που δεν επιζητεί η Ada Colau, είναι να μην υπάρξουν κόμματα ή κινήματα του συνασπισμού που δημιούργησε, που θα προσπαθήσουν να οικειοποιηθούν τη μεγάλη λαϊκή νίκη των πολιτών της Βαρκελώνης.
Η νίκη της δεν πιστώνεται στο δικό της κίνημα (PAH), ούτε στη μεγάλη κι ιστορική αυτονομιστική αριστερά της Καταλανίας, ούτε στους Ποντέμος, ή την Ενωμένη Αριστερά, τους Οικολόγους... Η νίκη της είναι νίκη των πολιτών που είπαν ΟΧΙ στη μνημονιακή πολιτική των Ισπανών σοσιαλιστών και δεξιών, ΟΧΙ στην γερμανική Ευρωπαϊκή Ένωση, ΟΧΙ στην πολιτική της εξαθλίωσης των τριών θεσμών (τρόικα): Ευρωπαϊκή Επιτροπή – Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – ΔΝΤ.

  Η Ada Colau με τον σύντροφό της Adrià Alemany, στα γραφεία του Κινήματός τους (Plataforma de Afectados por la Hipoteca – PAH)


* Η Ada Colau, έχει ένα γιο που γεννήθηκε το 2011, με τον σύντροφό της Adrià Alemany, οικονομολόγο και συνιδρυτή μαζί της του Κινήματος των πολιτών-θυμάτων υποθηκευμένων ακινήτων (Plataforma de Afectados por la Hipoteca – PAH)

 

Αναδημοσιεύουμε από το  http://www.press-gr.com/2015/05/ada-colau.html

Νόστιμον ήμαρ

Η ανευθυνότητα του πλήθους

Η ιστορία που ακολουθεί δεν είναι, δυστυχώς, φανταστική. Μοιάζει να βγήκε από ταινία τρόμου, ειδικά μόλις μαθαίνουμε ότι συνέβη μια Παρασκευή και 13. Συγκεκριμένα την Παρασκευή, 13 Μαρτίου του 1964.

Ήταν τρεις η ώρα το πρωί και η Κάθριν Τζενοβέζε γύριζε σπίτι από τη βραδινή της βάρδια. Έμενε στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, σε μια πολυκατοικημένη αστική περιοχή.

Αφού πάρκαρε το αυτοκίνητο της προχώρησε προς την είσοδο της πολυκατοικίας της. Εκεί αντιλήφθηκε, μέσα στις σκιές, έναν άντρα –που πιθανότατα της φάνηκε ύποπτος- και γύρισε για να ξαναμπεί στο αυτοκίνητο της ή να τηλεφωνήσει στην αστυνομία.

Δεν πρόλαβε. Ο άντρας, ονόματι Γουίνστον Μόουζλι, την πρόφτασε και της έχωσε ένα μαχαίρι στην πλάτη. Καθώς εκείνη στράφηκε να τον αντιμετωπίσει τη μαχαίρωσε και στην κοιλιά.

Η Κάθριν άρχισε να φωνάζει: «Βοήθεια! Με σκοτώνουν! Βοηθήστε με!»

Φώτα άναψαν στις κοντινές κατοικίες και κουρτίνες κουνήθηκαν στα παράθυρα. Αλλά κανείς δε βγήκε να δει τι συνέβαινε.

Ο Μόουζλι στην κατάθεση του αργότερα δήλωσε: «Αισθάνθηκα ότι κανείς από αυτούς τους ανθρώπους δε θα κατέβαινε τις σκάλες.»

Και έτσι έγινε. Μόνο ένας άντρας φώναξε: «Άσε ήσυχο το κορίτσι.»

Τότε ο Μόουζλι έφυγε γρήγορα και η Κάθριν σύρθηκε μέχρι την είσοδο του σπιτιού της.

~~

Όμως όλα τα φώτα στα σπίτια έσβησαν ξανά. Ο Μόουζλι πλησίασε την Κάθριν και τη μαχαίρωσε ξανά. Εκείνη ούρλιαξε και ζήτησε για άλλη μια φορά βοήθεια. Τα φώτα άναψαν πάλι, αλλά κανείς δε μίλησε, κανείς δε βγήκε.

Ο Μόουζλι απομακρύνθηκε και περίμενε. Λίγα λεπτά μετά πλησίασε πάλι την κοπέλα που ανέπνεε ακόμα και την αποτελείωσε, κόβοντας ‘την από το λαιμό ως τα γεννητικά όργανα.

Μετά κατέβασε το παντελόνι του και ασέλγησε πάνω στο νεκρό σώμα.Η απεχθής αυτή εγκληματική πράξη διήρκεσε 35 λεπτά. Η πρώτη επίθεση έγινε στις 3:15 και ο Μόουζλι έφυγε στις 3:50.

38 αυτόπτες μάρτυρες παρατηρούσαν την κοπέλα να μαχαιρώνεται (τρεις φορές) μέχρι θανάτου, χωρίς να κάνουν τίποτα, χωρίς καν να τηλεφωνήσουν στην αστυνομία.

Η αστυνομία ειδοποιήθηκε στις 4 το πρωί και όταν έφτασε ήταν πολύ αργά. Για όλους.

~~

Το έγκλημα αυτό ίσως να χανόταν ανάμεσα τους φακέλους της αστυνομίας, αν δεν το μάθαιναν δύο κοινωνικοί ψυχολόγοι, ο Ντάρλεϊ και ο Λατανέ. Αυτοί δεν ενδιαφέρθηκαν για τη διεστραμμένη προσωπικότητα του δολοφόνου, αλλά για κάτι ίσως πιο συνταρακτικό: Την απάθεια των παρατηρητών, την απροθυμία τους να βοηθήσουν. Τι ήταν αυτό που τους εμπόδισε να αντιδράσουν;

Κάποιοι ψυχολόγοι και ψυχίατροι αναφέρθηκαν στη «συναισθηματική άρνηση» των αυτόπτων μαρτύρων: Ότι εξαιτίας του σοκ έμειναν αδρανείς, απαθείς. Ένας άλλος μίλησε για τον αρνητικό ρόλο της τηλεόρασης, η οποία είχε εθίσει τους τηλεθεατές στη βία και στην κοινωνική απάθεια.

Όμως ο Ντάρλεϊ με τον Λατανέ δεν πείστηκαν. Ένιωθαν, χωρίς να μπορούν ακόμα να το εξηγήσουν, ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είχε να κάνει με την τηλεόραση ή με το συναισθηματικό κλονισμό, αλλά με κάτι βαθύτερο, ίσως και πιο αρχέγονο.

Έτσι προχώρησαν στο περίφημο πείραμα τους, αυτό που αποκάλυψε την έννοια της «διάχυσης της ευθύνης».Όπως είναι ευνόητο δεν μπορούσαν να αναπαραστήσουν μια δολοφονία, έτσι έκαναν αναπαράσταση μιας επιληπτικής κρίσης.

~~

Ένας φοιτητής, με μικρόφωνο και ακουστικά, καθόταν μόνος σε ένα μικρό δωμάτιο. Θα μιλούσε για 2 λεπτά για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στη φοιτητική ζωή, αφού πρώτα θα άκουγε τους υπόλοιπους φοιτητές, στα άλλα δωμάτια, να μιλάνε για τη δική τους ζωή.

Όπως είναι προφανές –σε μας που γνωρίζουμε τη φύση του πειράματος- δεν υπήρχε κανείς άλλος φοιτητής, πέρα από το υποκείμενο. Οι φωνές που άκουγε ήταν μαγνητοφωνημένες.

Κάποια στιγμή ξεκινούσε να μιλάει ένας «φοιτητής», ο οποίος έλεγε ότι είναι επιληπτικός και αυτό συχνά του δημιουργεί προβλήματα κλπ κλπ.

Μέχρι που ο επιληπτικός ηθοποιός άρχιζε να παθαίνει κρίση και να ζητάει βοήθεια: «Νομίζω ότι παθαίνω κρίση… Βοηθήστε με… Θα πεθάνω…»

Η ψεύτικη επιληπτική κρίση διαρκούσε έξι λεπτά. Σε αυτό το χρονικό διάστημα μόλις το 31% των φοιτητών που άκουγαν σηκώθηκαν και ζήτησαν βοήθεια από τον υπεύθυνο του προγράμματος.

Το υπόλοιπο 69% των φοιτητών, ενώ είχαν ταραχτεί –καταρρίπτοντας έτσι την υπόθεση της απάθειας και της τηλεοπτικής αποχαύνωσης– δεν ήξεραν τι να κάνουν. Περίμεναν ότι κάποιος άλλος θα βοηθούσε τον επιληπτικό, έτσι δεν έκαναν τίποτα.

~~

Η «διάχυση της ευθύνης» φάνηκε πιο καθαρά όταν οι πειραματιστές άλλαξαν τον αριθμό των φοιτητών-μαγνητοφωνημένων φωνών που συμμετείχαν στο πείραμα.

Όταν το υποκείμενο πίστευε ότι είναι μόνος του με τον επιληπτικό φοιτητή, αναζητούσε βοήθεια μέσα στα τρία πρώτα λεπτά -συγκεκριμένα το 85% των φοιτητών αντέδρασε έτσι.

Το συμπέρασμα των Ντάρλει και Λατανέ ήταν:

«Όσο περισσότεροι είναι οι μάρτυρες κάποιου δυσάρεστου γεγονότος, όπως επίθεση ή ατύχημα, τόσο λιγότερο υπεύθυνος αισθάνεται ο καθένας, γιατί η ευθύνη καταμερίζεται ισομερώς στο πλήθος.»

~~

Με διαφορετικά λόγια είναι λάθος να αισθανόμαστε περισσότερο ασφαλείς μέσα σε ένα μεγάλο πλήθος, όπως αυτό της πόλης. Είναι πιο πιθανό να σε βοηθήσει ο ένας και μοναδικός σου γείτονας, παρά όλοι αυτοί οι άνθρωποι –οι οποίοι συνήθως είναι και άγνωστοι- που συνωστίζονται στις πολυκατοικίες τριγύρω σου και σε προσπερνούν στους πολυσύχναστους δρόμους.

Και δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε οι ποιητές: Ότι η μοναξιά μας γίνεται μεγαλύτερη μέσα στο πλήθος.

~~

Όμως οι Ντάρλει και Λατανέ έβγαλαν άλλο ένα συμπέρασμα, πιο αισιόδοξο, με κάποιο άλλο πείραμα που δε θα αναφέρω αυτή τη στιγμή, παρότι είναι εξίσου ενδιαφέρον: Η αλληλεγγύη διδάσκεται.

Αν ένας άνθρωπος απλά ακούσει για τη «διάχυση της ευθύνης», είναι έτοιμος, την επόμενη φορά που θα συμβεί κάτι «μπροστά στα μάτια του», να αντιδράσει διαφορετικά.

Υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να μην προσπεράσει το γέρο που έπεσε στη μέση του δρόμου επειδή κάποιοι άλλοι ήδη στέκονται από πάνω του, λέγοντας –στον εαυτό του: «Ας τον βοηθήσουν αυτοί, εγώ τι μπορώ να κάνω παραπάνω;»

Είναι πιο πιθανό να μην αφήσει αβοήθητη μια γυναίκα ή ένα παιδί ή έναν άγνωστο ή έναν σκύλο που ξυλοκοπούνται, πιστεύοντας ότι δεν είναι δική του ευθύνη –αφού τόσοι παρακολουθούν χωρίς να κάνουν τίποτα.

Γιατί ξέρει ότι όλοι έχουμε ευθύνη -την ίδια ακριβώς, χωρίς διάχυση- για ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, και δε θέλει να είναι ένας από τους 38 αυτόπτες μάρτυρες που άφησαν τον Μόουζλι να κατακρεουργήσει την Κάθριν Τζενοβέζε.

Αν τα συμπεράσματα των Ντάνλεϊ και Λατανέ είναι σωστά, ακόμα και αυτό το ασήμαντο κείμενο μπορεί να βοηθήσει την επόμενη Κάθριν να επιζήσει.

(Περισσότερα για το πείραμα των Ντάνλει και Λατανέ: «Το κουτί της Ψυχής», της Lauren Slater, από τις εκδόσεις Οξύ.)

http://www.nostimonimar.gr/genovese/

Βιβλία συναδέλφων: Ζοή με όμικρον της Χριστίνας Χρυσανθοπούλου

Η Χριστίνα Χρυσανθοπούλου είναι συνάδελφος, μέλος της ΕΣΠΗΤ. Είχα τη χαρά αν συζητήσω μαζί της και η συνέντευξη εκείνη να δημοσιευθεί στον "Δρόμο της Αριστεράς". Το βιβλίο -πέρα από αξιόλογο δείγμα γραφής- παραμένει και σήμερα επίκαιρο. Θέλοντας να ανδείξουμε ότι δημιουργικό υπάρχει από πλευράς συναδέλφων αναδημοσιεύουμε τη συνέντευξη από τον Δρόμο

Όταν η ζωή γράφεται με όμικρον…

«…Ο Γιούρι (ο πρωταγωνιστής της ιστορίας) έχει στοιχεία από εμένα, από ανθρώπους που εκτιμώ, από ανθρώπους που εύχομαι κάποια στιγμή να συναντήσω. Είναι ένας γενναίος, ευαίσθητος, καθαρός χαρακτήρας, ένας νεαρός άνδρας με γοητευτικές αντιφάσεις….»

People are strange when you're a stranger

Faces look ugly when you're alone

Women seem wicked when you're unwanted

Streets are uneven when you're down

When you're strange

Faces come out of the rain

When you're strange

No one remembers your name

Αυτό είναι το μότο του μυθιστορήματος Ζοή με όμικρον της Χριστίνας Χρυσανθοπούλου που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πάπυρος. Θα μπορούσε παράλληλα να είναι η περίληψη του… Ο Γιούρι και η Ίρινα είναι δυο «ξένοι» που οι τροχιές τους θα συναντηθούν σε σκοτεινά μονοπάτια. Μη φανταστείτε κανένα γλυκανάλατο love story. Η συγγραφέας όχι μόνον αποφεύγει τις ευκολίες, αλλά αποφασίζει να μας παρουσιάσει την πραγματικότητα χωρίς ωραιοποιήσεις…

Σε εποχές έξαρσης του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, φωνές σαν αυτή της Χριστίνας Χρυσανθοπούλου είναι εξαιρετικά πολύτιμες. Διαλέγοντας έναν «αντιδημοφιλή» ήρωα, έναν ρωσοπόντιο, ήδη κάνει ένα σημαντικό βήμα που μας βοηθά να γνωρίσουμε τον «άλλο» τον «ξένο» χωρίς ταμπέλες και στερεότυπα. Αν δεν ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα θα ήταν ένα σημαντικό ρεπορτάζ, από αυτά που οι σημερινές εφημερίδες έχουν εξαφανίσει ποντάροντας περισσότερο στο φόβο… 

- Φαίνεται ότι έχεις κάποια ιδιαίτερη ευαισθησία για το ζήτημα των Ελλήνων του Πόντου, που «επαναπατρίστηκαν» από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Τι σε έκανε να διαλέξεις ως ήρωα του μυθιστορήματος τον Γιούρι, έναν «ρωσοπόντιο»;

Ο ξεριζωμός με την ευρύτερη έννοια είναι κάτι που με απασχολεί πολύ. Το παιδί θύμα εμπορίας οργάνων ή παράνομης υιοθεσίας. Η απαχθείσα γυναίκα που εκδίδεται με συχνότητα, τρόπο και διάρκεια που επιλέγουν οι νταβατζήδες της. Ο γεράκος από το απομακρυσμένο χωριό που σκοτώνει τον χρόνο του στο ασφυκτικό μπαλκόνι της πρωτεύουσας. Ο κάποτε γεμάτος όνειρα νέος που καταλήγει άστεγος αλλά ευγνώμων που βρήκε απάγκιο στην γωνιά κάποιου εγκαταλελειμμένου κτηρίου και ας είναι κατουρημένη. Το ίδιο και ο μετανάστης που αφήνει την εξαθλιωμένη χώρα του για να διεκδικήσει κάπου αλλού τα αυτονόητα. Όπου και να στραφείς στην Αθήνα βλέπεις τέτοιους ανθρώπους ξεριζωμένους, όπου και να εστιάσεις την ακοή σου ακούς το παράπονό τους. Δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς: πώς είναι να χάνεις την ασφάλεια του τόπου σου και ξαφνικά να βρίσκεσαι κάπου αλλού, χωρίς χαρτιά, πόρους, ελπίδα; Οι Πόντιοι της Αμπχαζίας, όπως ο βασικός ήρωάς μου, έχουν ακόμη μια ιδιαιτερότητα. Μετά από 70 περίπου χρόνια διωγμών, επιστρέφουν επιτέλους στην Ελλάδα με τον ενθουσιασμό του επαναπατρισμού. Η πραγματικότητα τους διαψεύδει με πολύ βίαιο τρόπο. Ο Γιούρι συγκεκριμένα “γεννήθηκε” μάλλον από ένστικτο. Δεν μπορώ να ανακαλέσω τη στιγμή που άρχισε να σχηματίζεται. Έχει στοιχεία από εμένα, ανθρώπους που εκτιμώ, ανθρώπους που εύχομαι κάποια στιγμή να συναντήσω. Είναι ένας γενναίος, ευαίσθητος, καθαρός χαρακτήρας, ένας νεαρός άνδρας με γοητευτικές αντιφάσεις.

-Είναι η Ελλάδα μια «Μητριά Πατρίδα» όπως την έχει πει ο Μιχάλης Γκανάς;

Η Ελλάδα είμαστε εμείς. Δεν είναι κάτι άλλο, ξέχωρο από τους κατοίκους της. Μάλλον εμείς μεγαλώσαμε αντιμετωπίζοντάς την ως την υπομονετική μάνα που δεν θα μας χαλάσει χατίρι ό,τι και να κάνουμε, όπως και να συμπεριφερθούμε. Αξιώναμε την απόλυτη ανοχή της σαν κακομαθημένα παιδιά. Δεν μας εκδικείται τώρα, δεν μας τιμωρεί. Απλώς δεν έχει άλλες αντοχές.

-Περιγράφεις με πολλές λεπτομέρειες την καθημερινότητα των μεταναστών. Σε βοήθησε η δημοσιογραφική σου ιδιότητα στην προσέγγιση του θέματος;

Η δημοσιογραφία μου έδωσε το πλεονέκτημα της έρευνας. Αναζήτησα και βρήκα τις πηγές και τους ανθρώπους εκείνους που θα με βοηθούσαν να χτίσω τους κεντρικούς μου ήρωες, τον Γιούρι-νεοπρόσφυγα από την Αμπχαζία και την Ιρίνα-θύμα trafficking από την Ουκρανία. Μιλώντας με άτομα που έχουν ζήσει τις δυο αυτές καταστάσεις, μπόρεσα να πλάσω τους πρωταγωνιστές  με αρκετό ρεαλισμό. Αυτή μάλιστα ήταν και η αγωνία μου σε όλη τη διάρκεια της συγγραφής του μυθιστορήματος: αν κάποιος σαν την Ιρίνα ή τον Γιούρι το διαβάσει, θα μπορέσει να ταυτιστεί; Πέτυχα την συνέπεια χαρακτήρα, λόγων και πράξεων ή όχι;

-Μήπως η κατάσταση που περιγράφεις στο μυθιστόρημά σου, σε ό,τι αφορά στην αντιμετώπιση των μεταναστών, έχει χειροτερέψει σήμερα; Πώς θα μπορούσαμε άραγε να βγούμε από το φαύλο κύκλο ρατσισμού και εγκληματικότητας;

Η λύση είναι θέμα των εκλεγμένων πολιτικών και των αρμόδιων φορέων. Το βέβαιο είναι ότι δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον τροχό για να την πετύχουμε. Υπάρχουν μοντέλα κοινωνιών που μπορούμε να αντιγράψουμε και δοκιμασμένες φόρμουλες μεταναστευτικής πολιτικής που μπορούμε να εφαρμόσουμε. Αρκεί να υπάρξει το ενδιαφέρον. Η προσωπική ευαισθησία της μονάδας που θα αναγνωρίσει το δικαίωμα της ύπαρξης στον μετανάστη (ουσιαστικά και όχι επειδή τον εξυπηρετεί για να του καθαρίζει το σπίτι ή να του καλλιεργεί για πενταροδεκάρες το χωράφι) δεν αρκεί για να αλλάξει η κατάσταση. Τα πάντα ξεκινούν από την παιδεία. Εκεί πρέπει να δοθεί η έμφαση. Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι υπεύθυνο να αλλάξει την νοοτροπία απέναντι στο ξένο, το διαφορετικό και ταυτόχρονα η μόνη ελπίδα.

-Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που περιγράφεις το πώς μπορούν οι καταστάσεις να σε πάρουν από κάτω και να σε μετατρέψουν ακόμη και σε κάτι που απεχθάνεσαι… Διάλεξες ωστόσο να δώσεις μια θετική διέξοδο. Μπορεί λοιπόν να είναι νικητής η ανθρωπιά;

Όσο έπλαθα τον βασικό ήρωα του μυθιστορήματός μου, τον ανακάλυπτα και εγώ η ίδια. Έβλεπα λοιπόν ότι είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος, με αρχές, αντιστάσεις, αλλά και αδυναμίες. Καθώς παρέκλινε της πορείας που είχε φανταστεί για τον εαυτό του, συνειδητοποίησα πως αυτή η εκτροπή είναι κάτι που μας αφορά όλους. Ο Γιούρι ξωκύλει και επανέρχεται, όπως μπορεί να συμβεί και συμβαίνει σε όλους μας. Η ανθρωπιά μόνο νικήτρια μπορεί να είναι όμως δεν είναι μόνο αυτή που τον καλεί να επανορθώσει. Επιπλέον, είναι η ανάγκη του να πιστέψει ότι το όμικρον της ζοής του μπορεί να γίνει ωμέγα. Πίσω από τον αγώνα του να λυτρώσει την Ιρίνα, κρύβεται ο δικός του αγώνας να ψηλαφίσει την ελπίδα. 

-«Η Ελλάδα που μας τάζανε δεν υπάρχει. Ποτέ δεν υπήρχε για μας. Ένα κατασκεύασμα για να ελπίζουμε ήτανε, που το ‘δινε σκυτάλη η μια γενιά στην άλλη», γράφει μια από τις ηρωίδες σου… Μήπως αυτά τα λόγια ισχύουν πια για όλους μας;

Η Ελλάδα σήμαινε διαφορετικά πράγματα για τον καθένα. Για κάποιους έμοιαζε με ένα διαρκές, ασύδοτο πάρτι. Ήταν το δικαίωμα -ή η απαίτηση- για μια θέση στο δημόσιο που κληροδοτούνταν από τη μια γενιά στην άλλη, το δικαίωμα -ή η απαίτηση- στην αυθαιρεσία, την παρανομία, τον χρηματισμό, την λαμογιά που περνούσε από γενιά σε γενιά σαν κάτι αυτονόητο και απολύτως θεμιτό. Οτιδήποτε διαφορετικό άγγιζε τα όρια του γραφικού, του ρομαντικού ή του αφελούς. Για άλλους η Ελλάδα ήταν η χώρα του πολιτισμού, της δημοκρατίας, της σκληρής δουλειάς, του σεβασμού και της προόδου. Υπήρχαν λοιπόν δυο διαφορετικές, παράλληλες σκυταλοδρομίες. Ελπίζω η ακραία φάση που περνάμε αυτή την περίοδο να αναδείξει τον πραγματικό νικητή, αυτόν που θα κερδίσει βάσει δυνατοτήτων, όχι επειδή έχει κονέ ή είναι ντοπαρισμένος.

Κώστας Στοφόρος

Συνέντευξη στον Κώστα Στοφόρο

People are strange when you’re a stranger
Faces look ugly when you’re alone
Women seem wicked when you’re unwanted
Streets are uneven when you’re down When you’re strange
Faces come out of the rain
When you’re strange
No one remembers your name
«…Ο Γιούρι (ο πρωταγωνιστής της ιστορίας) έχει στοιχεία από εμένα, από ανθρώπους που εκτιμώ, από ανθρώπους που εύχομαι κάποια στιγμή να συναντήσω. Είναι ένας γενναίος, ευαίσθητος, καθαρός χαρακτήρας, ένας νεαρός άντρας με γοητευτικές αντιφάσεις…»
Αυτό είναι το μότο του μυθιστορήματος Ζοή με Όμικρον της Χριστίνας Χρυσανθοπούλου που κυκλοφόρησε, πρόσφατα, από τις εκδόσεις Πάπυρος. Θα μπορούσε, παράλληλα, να είναι η περίληψή του… Ο Γιούρι και η Ιρίνα είναι δυο «ξένοι» που οι τροχιές τους θα συναντηθούν σε σκοτεινά μονοπάτια. Μη φανταστείτε κανένα γλυκανάλατο love story. Η συγγραφέας όχι μόνον αποφεύγει τα εύκολα, αλλά αποφασίζει να μας παρουσιάσει την πραγματικότητα χωρίς ωραιοποιήσεις…
Σε εποχές έξαρσης του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, φωνές σαν αυτή της Χριστίνας Χρυσανθοπούλου είναι εξαιρετικά πολύτιμες. Διαλέγοντας έναν «αντιδημοφιλή» ήρωα, ένα Ρωσοπόντιο, ήδη κάνει ένα σημαντικό βήμα που μας βοηθά να γνωρίσουμε τον «άλλο», τον «ξένο», χωρίς ταμπέλες και στερεότυπα. Αν δεν ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα θα ήταν ένα σημαντικό ρεπορτάζ, από αυτά που οι σημερινές εφημερίδες έχουν εξαφανίσει ποντάροντας περισσότερο στο φόβο…
Φαίνεται ότι έχεις κάποια ιδιαίτερη ευαισθησία για το ζήτημα των Ελλήνων του Πόντου που «επαναπατρίστηκαν» από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Τι σε έκανε να διαλέξεις ως ήρωα του μυθιστορήματος τον Γιούρι, ένα «Ρωσοπόντιο»;
Ο ξεριζωμός, με την ευρύτερη έννοια, είναι κάτι που με απασχολεί πολύ. Το παιδί-θύμα εμπορίας οργάνων ή παράνομης υιοθεσίας. Η απαχθείσα γυναίκα που εκδίδεται με συχνότητα, τρόπο και διάρκεια που επιλέγουν οι νταβατζήδες της. Ο γεράκος από το απομακρυσμένο χωριό που σκοτώνει το χρόνο του στο ασφυκτικό μπαλκόνι της πρωτεύουσας. Ο κάποτε γεμάτος όνειρα νέος που καταλήγει άστεγος αλλά ευγνώμων που βρήκε απάγκιο στην γωνιά κάποιου εγκαταλλειμμένου κτιρίου και ας είναι κατουρημένη. Το ίδιο και ο μετανάστης που αφήνει την εξαθλιωμένη χώρα του για να διεκδικήσει κάπου αλλού τα αυτονόητα. Όπου και να στραφείς στην Αθήνα βλέπεις τέτοιους ανθρώπους ξεριζωμένους, όπου και να εστιάσεις την ακοή σου ακούς το παράπονό τους. Δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς πώς είναι να χάνεις την ασφάλεια του τόπου σου και ξαφνικά να βρίσκεσαι κάπου αλλού, χωρίς χαρτιά, πόρους, ελπίδα; Οι Πόντιοι της Αμπχαζίας, όπως ο βασικός ήρωάς μου, έχουν ακόμη μια ιδιαιτερότητα. Μετά από 70 περίπου χρόνια διωγμών, επιστρέφουν επιτέλους στην Ελλάδα με τον ενθουσιασμό του επαναπατρισμού. Η πραγματικότητα, όμως, τους διαψεύδει και μάλιστα με πολύ βίαιο τρόπο. Ο Γιούρι, συγκεκριμένα, «γεννήθηκε» μάλλον από ένστικτο. Δεν μπορώ να ανακαλέσω τη στιγμή που άρχισε να σχηματίζεται. Έχει στοιχεία από εμένα, ανθρώπους που εκτιμώ, ανθρώπους που εύχομαι κάποια στιγμή να συναντήσω. Είναι ένας γενναίος, ευαίσθητος, καθαρός χαρακτήρας, ένας νεαρός άντρας με γοητευτικές αντιφάσεις.
Είναι η Ελλάδα μια «Μητριά Πατρίδα», όπως την έχει ονομάσει ο Μιχάλης Γκανάς;
Η Ελλάδα είμαστε εμείς. Δεν είναι κάτι άλλο, ξέχωρο από τους κατοίκους της. Μάλλον εμείς μεγαλώσαμε αντιμετωπίζοντάς την ως την υπομονετική μάνα που δεν θα μας χαλάσει χατίρι ό,τι και να κάνουμε, όπως και να συμπεριφερθούμε. Αξιώναμε την απόλυτη ανοχή της σαν κακομαθημένα παιδιά. Δεν μας εκδικείται τώρα, δεν μας τιμωρεί. Απλώς, δεν έχει άλλες αντοχές.
Περιγράφεις με πολλές λεπτομέρειες την καθημερινότητα των μεταναστών. Σε βοήθησε η δημοσιογραφική σου ιδιότητα στην προσέγγιση του θέματος;
Η δημοσιογραφία μού έδωσε το πλεονέκτημα της έρευνας. Αναζήτησα και βρήκα τις πηγές και τους ανθρώπους εκείνους που θα με βοηθούσαν να χτίσω τους κεντρικούς μου ήρωες, τον Γιούρι-νεοπρόσφυγα από την Αμπχαζία και την Ιρίνα-θύμα trafficking από την Ουκρανία. Μιλώντας με άτομα που έχουν ζήσει τις δυο αυτές καταστάσεις, μπόρεσα να πλάσω τους πρωταγωνιστές με αρκετό ρεαλισμό. Αυτή, μάλιστα, ήταν και η αγωνία μου σε όλη τη διάρκεια της συγγραφής του μυθιστορήματος: αν κάποιος σαν την Ιρίνα ή τον Γιούρι το διαβάσει, θα μπορέσει να ταυτιστεί; Πέτυχα τη συνέπεια χαρακτήρα, λόγων και πράξεων ή όχι;
Μήπως η κατάσταση που περιγράφεις στο μυθιστόρημά σου, σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση των μεταναστών, έχει χειροτερέψει σήμερα; Πώς θα μπορούσαμε, άραγε, να βγούμε από το φαύλο κύκλο ρατσισμού και εγκληματικότητας;
Η λύση είναι θέμα των εκλεγμένων πολιτικών και των αρμόδιων φορέων. Το βέβαιο είναι ότι δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον τροχό για να την πετύχουμε. Υπάρχουν μοντέλα κοινωνιών που μπορούμε να αντιγράψουμε και δοκιμασμένες φόρμουλες μεταναστευτικής πολιτικής που μπορούμε να εφαρμόσουμε. Αρκεί να υπάρξει το ενδιαφέρον. Η προσωπική ευαισθησία της μονάδας που θα αναγνωρίσει το δικαίωμα της ύπαρξης στο μετανάστη (ουσιαστικά και όχι επειδή τον εξυπηρετεί για να του καθαρίζει το σπίτι ή να του καλλιεργεί, για πενταροδεκάρες, το χωράφι) δεν αρκεί για     να αλλάξει η κατάσταση. Τα πάντα ξεκινούν από την παιδεία. Εκεί πρέπει να δοθεί η έμφαση. Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι υπεύθυνο να αλλάξει τη νοοτροπία απέναντι στο ξένο, το διαφορετικό και ταυτόχρονα η μόνη ελπίδα.
Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που περιγράφεις το πώς μπορούν οι καταστάσεις να σε πάρουν από κάτω και να σε μετατρέψουν ακόμη και σε κάτι που απεχθάνεσαι… Διάλεξες, ωστόσο, να δώσεις μια θετική διέξοδο. Μπορεί, λοιπόν, να είναι νικητής η ανθρωπιά;
Όσο έπλαθα το βασικό ήρωα του μυθιστορήματός μου, τον ανακάλυπτα και εγώ η ίδια. Έβλεπα, λοιπόν, ότι είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος, με αρχές, αντιστάσεις, αλλά και αδυναμίες. Καθώς παρέκλινε της πορείας που είχε φανταστεί για τον εαυτό του, συνειδητοποίησα πως αυτή η εκτροπή είναι κάτι που μας αφορά όλους. Ο Γιούρι ξέφυγε και επανέρχεται, όπως μπορεί να συμβεί και συμβαίνει σε όλους μας. Η ανθρωπιά μόνο νικήτρια μπορεί να είναι, όμως δεν είναι μόνο αυτή που τον καλεί να επανορθώσει. Επιπλέον, είναι η ανάγκη του να πιστέψει ότι το όμικρον της ζοής του μπορεί να γίνει ωμέγα. Πίσω από τον αγώνα του να λυτρώσει την Ιρίνα, κρύβεται ο δικός του αγώνας να ψηλαφίσει την ελπίδα.
«Η Ελλάδα που μας τάζανε δεν υπάρχει. Ποτέ δεν υπήρχε για μας. Ένα κατασκεύασμα για να ελπίζουμε ήταν, που το ‘δινε σκυτάλη η μια γενιά στην άλλη», γράφει μια από τις ηρωίδες σου… Μήπως αυτά τα λόγια ισχύουν, πια, για όλους μας;
Η Ελλάδα σήμαινε διαφορετικά πράγματα για τον καθένα. Για κάποιους έμοιαζε με ένα διαρκές, ασύδοτο πάρτι. Ήταν το δικαίωμα -ή η απαίτηση- για μια θέση στο Δημόσιο, που κληροδοτούνταν από τη μια γενιά στην άλλη, το δικαίωμα -ή η απαίτηση- στην αυθαιρεσία, την παρανομία, το χρηματισμό, τη λαμογιά, που περνούσε από γενιά σε γενιά, σαν κάτι αυτονόητο και απολύτως θεμιτό. Οτιδήποτε διαφορετικό άγγιζε τα όρια του γραφικού, του ρομαντικού ή του αφελούς. Για άλλους η Ελλάδα ήταν η χώρα του πολιτισμού, της δημοκρατίας, της σκληρής δουλειάς, του σεβασμού και της προόδου. Υπήρχαν, λοιπόν, δυο διαφορετικές, παράλληλες σκυταλοδρομίες. Ελπίζω η ακραία φάση που περνάμε αυτή την περίοδο να αναδείξει τον πραγματικό νικητή, αυτόν που θα κερδίσει βάσει δυνατοτήτων, όχι επειδή έχει… κονέ ή είναι ντοπαρισμένος.

- See more at: http://www.e-dromos.gr/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85/#sthash.PUqTjJ0u.dpuf